Over politiek – fasten your seatbelts

We staan aan de vooravond van wat De Grote Dag zou moeten worden. Na meer dan een jaar onderhandelen, werd ons beloofd dat morgen alles voor de bakker zou zijn. Brussel-Halle-Vilvoorde eindelijk gesplitst, samen met nog een hele rits aan andere overheidsdomeinen, en ook nog eens een mooi uitgebalanceerde begroting en sociaal-economisch plan. Voor wie er ooit in heeft geloofd, zag het er toen wel er mooi uit allemaal. Wat val er morgen dan wel te verwachten? In het beste geval: een kat in een zak. Ditjes en datjes over het sociaal-economische en de begroting, hoewel ook dat allemaal niet veel voorstelt. De communautaire big bang blijft (vooralsnog, hoor) uit. Zekerder dan wat de premier morgen zal aankondigen in de kamer voor volksvertegenwoordigers, is dat hij premier blijft. Waarnemers die daaraan twijfelen, hebben vorig jaar wat anders waargenomen dan de Belgische politieke.

Na acht jaar paars was het enige punt dat CD&V binnen wilde halen een hernieuwde machtsdeelname. De partij wilde kost wat kost voorkomen dat ze weer de oppositie in moest, een plek waar zij – op enkelingen na – nooit hebben kunnen aarden. Daarvoor werd berekend dat het Vlaamse karakter moest aangehaald, wat onverdroten werd uitgevoerd. Vlaamse vlaggen werden uitgedeeld aan leden en medewerkers, de kopman Yves Leterme ging achter een spreekgestoelte aan waar iemand in de vlucht “Meer Vlaanderen” op had aangebracht en – laatst maar zeker niet het minste – de N-VA werd binnengehaald. Die Vlaamse agenda, en een onverantwoord bashen van paars en haar premier, maakte dat de christendemocraten, net zoals het jaar daarvoor al bij de Vlaamse verkiezingen, een monsterscore neerzette en niets hen in de weg leek te kunnen staan om de gehele Wetstraat weer in te palmen.

Die Vlaamse boodschap sloeg dus aan. Niet enkel bij hun kiezers, maar ook politiek personeel en achterban van de CD&V werden plots in de ban gebracht van het communautaire gehakketak. Eric Van Rompuy en consorten konden weer eens helemaal open bloeien, nu ze zich terug moesten inhouden tegen de andere Vlaamse partijen. En ja, voor je het weet is met de N-VA het hele kartel zo Vlaams als de pest. Of zo lijkt het toch. Naast die christendemocratische radicalen, die de pers maar al te graag opvoert, bevindt er zich nog steeds een brede basis onder de CD&V die weldegelijk aan de macht wil zitten en blijven. Als zij nu niet zelf een corridor instaleren voor de Waalse vrienden, is dat enkel omdat een verkiezingsnederlaag dan in het verschiet ligt. Verder is het daarentegen ondenkbaar dat CD&V de stekker uit deze regering, en Yves Leterme, zou trekken enkel en alleen omdat er niet genoeg is binnengehaald. Het is misschien de natte droom van haar kartelpartner en enkele hardliners binnen de partij, maar het is zo ondenkbaar als dat er morgen toch nog een communautair akkoord wordt voorgesteld in de kamer. Yves Leterme mag dan misschien wel sterk lijken te vereenzamen volgens de Vlaamse pers, zijn partij laat hem wel zeker niet in de steek. Hij hielp hen terug aan de macht, of gaf hen toch alleszins de kans die terug te grijpen, en dat gaan ze allemaal heus niet laten vallen enkel en alleen omdat een kiesdistrictje van niets maar niet gesplitst raakt. In the end betekenen symbolen maar bijzonder weinig bij de christendemocraten.

België blijft. De CD&V blijft. Leterme blijft. Wat er morgen ook gebeurt. Het enige wat ons te wachten staat is dat N-VA de aftocht zal blazen, willen ze tenminste hun zuurverdiende credibiliteit niet verliezen. Dat wordt niet enkel een probleem voor haar kartelpartner, maar zal het land nog moeilijker te besturen maken dan tevoren. Echter omdat dat niet denkbaar is, zal er maar weinig veranderen. België en haar leiders blijven bezig dit land en haar toekomst te ruineren. We slepen ons nog verder naar de Vlaamse verkiezingen volgend jaar, alwaar de bom in het beste geval zal ontploffen. Wat daarna, weet zelfs Tim Pauwels niet.

Van je hela hola houd er de moed maar in, dus.