Over politiek

Ingrid Betancourt is bevrijd, Maurice Lippens voorspelt een meltdown en ik ging al vijf dagen net niet ten onder aan het postwezen. Het weerhield Yves Leterme en de gehele wetstraat met hem er niet van deze week verder te puzzelen aan een compromis; 15 juli is nu wel echt in zicht. Die week begon bijzonder goed, althans als je Tim Pauwels mocht geloven. In Ter Zake leek hij al zijn cynisme te hebben laten varen en droeg enkel nog een hoopgevende boodschap uit. Hij had er zowaar een goed oog in. Waar ie z'n informatie haalt, geeft Tim nooit helemaal prijs, maar het leek alsof er een compromis in de lucht hing. Na meer dan een jaar onderhandelen, leek die stelling meer dan plausibel.

Woensdag gooide roet in het eten. De Franstaligen hadden blijkbaar daarvoor steeds nagelaten concrete eisen op tafel te leggen, waar ze die dag wel toe over waren gegaan. Drie van de zes faciliteitengemeenten wilden ze bij Brussel zien gehecht, en een corridor die Wallonië met het Brussels gewest verbindt, zodat als het ooit toch tot een splitsing zou komen de Franstaligen een uitweg zouden hebben. Onredelijk is anders. Een strook bos en drie gemeenten, waar sowieso de overgrote meerderheid al Frans spreekt, in ruil voor de splitsing van het mythische Brussel-Halle-Vilvoorde. Daarnaast waren onze Waalse broeders zelfs zo vriendelijk net die gemeenten uit te kiezen die momenteel in de rats zitten omdat ze dankzij Marino Keulen en consorten niet aan een netjes benoemde burgemeester raken. Ook opgelost, benoemd door het Brussels gewest en het goed bestuur zou ook daar haar aanvang kunnen nemen. An offer you can’t refuse, lijkt het wel.

Dat is helaas buiten de Vlaamse onderhandelaars gerekend. Zij, die nog steeds denken voor alle Vlamingen te spreken, hebben zich na een jaar onderhandelen voorop gesteld geen enkele toegeving te slikken. Een premier zou voor minder van een impasse gaan spreken, zeker als die dan ook nog eens voornamelijk door zijn eigen partij- en kartelgenoten wordt georganiseerd. Je wil toch ook eens een tijdje rustig hebben gezeten in de zestien. De corridor weigeren, is begrijpelijk. We dachten tot voor kort allemaal (inclusief sommige Franstaligen ongetwijfeld) dat dat een grap was. Als zoiets dan plots als concrete eis op tafel komt te liggen, is dat even schrikken. Ook al gaat het maar om een morzel grond, er valt wat voor te zeggen dat de Vlamingen, die alles weten van symboolwaarde, en meer is het niet, zoiets weigeren. Die drie gemeenten is wat anders. Tegen de realiteiten in die onvermijdelijk gepaard gaan met de uitbreiding van welke grootstad dan ook, moeten wij ons blijkbaar blijven vasthouden aan een verleden tijd. Wie een stad als Brussel maximaal wil uitbuiten, moet erbij nemen dat zij die daarvoor het geld en de middelen hebben, het centrum verruilen voor rustiger gelegen gebieden. Spreken zij die dat lukt een andere taal dan de oorspronkelijke bewoners, dan moet dat maar geregeld op een nette en correcte manier. Brussel-Halle-Vilvoorde moet dan wel gesplitst, daartegenover mag eindelijk wel eens wat realiteitszin komen te staan. Anders kijkt Leterme aan tegen een wel erg zwarte 15 juli. Voor België en zijn carrière.

Daarnaast was het deze week ook in de periferie van de onderhandelingen druk druk druk. De Vlaams getinte Gordel mocht plots niet meer door de drie gemeenten die het dezer dagen met een waarnemend burgemeester moeten stellen. Eric Van Rompuy mocht daarom speciaal nog eens van stal. Hij maakte zich zo op zijn eigen ietwat platvloerse manier boos op een van de uitverkoren burgemeester, altijd bereid de rol van nar te vervullen. Rudy Demotte kreeg ook zijn pleziertje door net het omgekeerde aan te kondigen als waar de Vlamingen nou al decennia voor strijden. De Waalse gemeenten die faciliteiten voorzien voor anderstaligen (ook zij die Nederlands praten) kunnen daar poen voor vangen. Demotte toont daar wel erg pijnlijk mee aan hoe ver we heen zijn hier in ons bekrompen Vlaanderen. Ik wil eigenlijk ook wel een corridor.