Op de post (4)

Twee en een half uur langer kunnen slapen dan sinds een week gebruikelijk is, kan een mens veranderen. Op weg naar de plek waar een busje mij zou opwachten, floot ik zelfs een niet onaardig deuntje - wie had dat gedacht? Dat busje (een postbus, haha) zou mij naar de post academy (ik verzin het niet) brengen, waar de dag theorie doorging. Er liep wat mis, maar noemenswaardig is zoiets niet. Wel kwam ik ruim te laat het leslokaal binnen, waardoor ik het deel over terugzendingen miste. Volgende week zal dat een probleem blijken. Het meest merkwaardige aan de post academy (hoewel het ook wel weer lijkt te kloppen als je erover gaat nadenken) was dat Radio 2 constant door de gangen schelde. Zoiets zou ik eerder in een gevangenis verwachten, of hooguit een rustoord, maar Johnny Thijs lust er dus blijkbaar ook al pap van, de malheur.

Ik keek al enkele dagen uit naar lessen waarin ze het werk dat ik de laatste dagen had verricht in theorie zouden proberen te vatten. Simpel leek me dat alvast niet, voor zoiets moet toch enige inhoud aanwezig zijn, die volgens mij ontbrak, maar de dag zat helemaal vol. Ik slaagde er blijkbaar niet in aandachtig te blijven, hoewel wat er gezegd werd soms erg duidelijk van pas zal kunnen komen de komende weken. Zo werd er ons verteld wat we moesten doen bij een aanval van een hond of criminele sujetten. Als zoiets zich voordoet, zal ik die kans met beide handen grijpen om mijn ontslag in te dienen, met directe ingang. Duimen dus. Uit het eerste lesblok, dat voornamelijk over terug- en doorzendingen en veiligheid ging, onthield ik dat we op de ronde geen alcohol mogen drinken omdat de post probeert haar imago wat op te krikken. Ook werd hier het juiste woord geïntroduceerd voor de mensen die onze de hele week al opleidden: meters en peters. Ik had het kunnen weten. Tijd voor koffie.

Het tweede deel van de dag werd gegeven door een man die er duidelijk autoritair en intelligent moest uitzien. Mocht hij daar al in slagen, deed zijn mededeling dat ook hij zestien jaar post had rond gedragen dat volledig teniet. Hij was dus best te vergelijken met mijn tegenwoordige collega’s, maar had op de een of andere manier promotie kunnen maken. Dat deed mij gniffelen, wart hem – zijn imago indachtig – niet aanstond, maar verder een aardig man. Hij nam de leer der aangetekende brieven voor zijn rekening, wat volgens hem het zwaarste en moeilijkste deel was. In zijn uitleg die dat moest dekken stond de wet nogal centraal, wat indruk maakte, geloof ik. Ondanks die aankondiging deed ook wat hij te vertellen had aan als materie van het lager secundair onderwijs, wat sommige medestudenten er niet van weerhield ontzettend veel fouten te maken bij de oefeningen. Ook die hoorde tenslotte bij de theoriedag, oefeningen. Geen rollenspelen, zoals ik had verwacht, maar in te vullen blaadjes. Een gemiste kans voor de post academy. Tijd voor koffie.

Pas tijdens de middag kwam ik toe aan enige conversatie met die medestudenten van me. Ook zij bleken haast allemaal iets uit te stralen van dat wat zo overduidelijke aanwezig is bij de postbodes die ik de laatste week heb mogen leren kennen. Erg snugger zagen ze er niet uit, zoiets. Gelukkig waren er enkele uitzonderingen waar ik mij op kon storten, maar wat is er minder interessant dan dat soort vluchtige vriendschappen? Enkel de opmerking dat mijn schoenen erg metroseksueel aandeden, mag vermeld. Zo heb ik nog nooit iemand horen opbouwen naar dat ie me een vreselijke nicht vindt. Het onthouden waard dus. Die middag leerden we overigens fietsen, of – als je dat wilde – bromfietsen. Werd het fietsgedeelte niet door een oempa-loempa gegeven, was dit gedeelte van de dag waarschijnlijk geheel aan mij voorbij gegaan en had zich een zwart gat gevormd tussen twee koppen koffie.

Een leerzame dag, in bepaalde hoofden. Ik was vooral reuze blij dat ik eens niet om zes uur uit bed moest om me druk te houden met het postwezen. Morgen is het daarentegen alweer van dattum, om daarna een weekend te doen beginnen dat nu al onvergetelijk weet te zijn.