Onder de post (13) – over politiek

Het land zou op zijn kop moeten staan. Aankomend deze morgen op het postkantoor van E. verwachtte ik mij aan een revolutionair sfeertje. Niets daarvan. Geen woord werd er meer gerept over de politieke crisis, die niettegenstaande dezer dagen fundamenteler dan ooit is. Men had het over Tien Om Te Zien – onder postbodes is het blijkbaar bon ton om wat dat programma betreft een afkeer voor te wenden, begrijpen wie begrijpen kan – en een vrouw die bij hen de benen had genomen. Minachting was haar deel; ik voelde me verwant. Ook op mijn ronde gingen de opmerkingen die ik kreeg over het aanhoudende rotweer en de te bezorgen post of, vooral dat, het gebrek eraan. Niemand leek wakker te hebben gelegen van de donkere wolken die gisteren samen pakten boven ons aller moederland, niemand zag reden tot paniek.

Gelukkig maar, zou je kunnen denken. Wat de politieke klasse op dit moment het minst van al kan gebruiken is niet enkel de adem van het volk in hun nek voelen maar hem ook nog eens zien aangewakkerd door betogingen en opstandjes. Fakkels en hooivorken, dat werk. Op die politieke elite na blijft iedereen doen wat er van hem verlangd wordt. Een zegen, waar in Oost-Europa heftig voor zou moeten worden gebeden, maar ook een vloek. Het zorgt ervoor dat bewindslieden (wie voelt er zich aangesproken?) hun landgenoten nog steeds enkel als kiezers blijven behandelen, en niet zozeer als mensen. Kiezers moeten enkel gewonnen worden, voor een partij en haar programma. Daar zijn alom bekende strategieën voor die nu zowat allemaal worden toegepast door een of meerdere politieke partij. CD&V speelt op principes en stand houden, open-vld en sp.a proberen zoveel mogelijk te zwijgen of geven enkel te kennen bereid te zijn mee te willen werken aan een oplossing, want willen zich niet verbranden, en aan Franstalige kant maakt niemand zich bepaald op om toe te geven. Bij een achterban valt daarmee te scoren, maar oplossingen biedt het allerminst. En daar zijn mensen dan weer wel in geïnteresseerd. Mensen willen in tegenstelling tot kiezers geen symbolen zien binnengehaald, mensen willen oplossingen. Aan het eind van de maand willen ze nog iets overhouden op de bankrekening, ze willen dat hun kinderen kwalitatief onderwijs kunnen genieten en een degelijke sociale zekerheid. Alles belave willen ze die gezinswagen aan transfers naar Wallonië die hen voor de ogen wordt gehouden

Dat besef ontbreekt volledig. Ook al staat er in elke verklaring die wordt afgelegd wel wat te lezen over de echte problemen van de mensen, niemand doet er wat aan. Iedereen blijft in de weer met dikke vissen, koelkasten en onverwijlde splitsingen. Op Kris Peeters na. Die slaagt er met zijn Vlaamse regering in verder te blijven werken alsof er niets aan de hand is. Hij blijft beslissingen nemen die goed zijn voor de mensen. Ook al heeft hij het daarmee bijzonder makkelijk dankzij geldelijke overschotten en ander Vlaams fraais, hij kan daar mee scoren. Nu hij zich ook actief begint te moeien met de communautaire onderhandelingen, die hij zo probeert terug te brengen tot hun essentie, lijkt zijn pad wel geëffend. Wie er nu ook aan zet komt, op het einde zal het toch een christendemocraat moeten zijn die het eindcompromis vastlegt. Verkiezingsresultaten valleen ook na een jaar nu eenmaal niet helemaal weg te cijferen. Nu Yves Leterme door velen als politiek dood wordt weggezet, zou Kris Peeters wel eens grote kans kunnen maken hem (met succes) op te volgen. Ook al valt hij persoonlijk nog niet helemaal samen met de rol van premier, een hele vooruitgang zou het wel zijn.

Komen er in tegenstelling tot dit scenario dat uitgaat van een uiteindelijk slagen, toch nieuwe verkiezingen, is het uitkijken naar hoe die onverschilligheid bij de bevolking zich vertaalt in het stemgedrag. Niemand weet of men CD&V/N-VA nogmaals een kans zal geven de situatie te ontmijnen, of men en masse naar populistische alternatieven zal hollen als de lijst Dedecker en good old Vlaams Belang. Hoe de sociaalprogressieven er schijnbaar absoluut niet in slagen deze politieke malaise, waar zij toch relatief van gespaard bleven, om te zetten in vooruitgang in de peilingen, weet niemand.