Onder de post (14)

Ochtendgloren. Zeker tijdens de zomermaanden valt dit de postbode te beurt. Nog voor de schrijvers van de brieven die hij straks zal bezorgen het eerste weksignaal te verduren kregen, nog voor alle vogels een teken van leven gaven, nog voor een zon nog maar de kans kreeg aan de hemel te verschijnen, is de postbode al op pad.

Na een verse kop dampende koffie die hem definitief en geheel doet ontwaken, gaat hij aan de arbeid. Eerst dient hij zich door de abonnementen van tijdschriften en kranten te werken. De verscheidenheid van de mens komt in al haar grandeur langs. Paardrijden, postzegels, Chinese literatuur,…geen onderwerp zo gek of er is een dag-, week- of maandblad aan opgehangen. Desondanks is dit nog maar een voorproefje van wat de eigenlijk post zal brengen. Voorbereidend op het bedelen van straks, wanneer de zon zich al even heeft kunnen laten zien, wordt alles wat in een enveloppe of pakje te krijgen valt al per huisnummer gesorteerd. De hele menselijke boetiek trekt voorbij. Aankondigingen van geboortes, trouwpartijen en andere feestelijkheden, maar ook gerechts- en doodsbrieven zijn verplichte kost. Tijdens de zomermaanden worden deze gelukkig ook verzacht met zonnige groetjes van over de hele wereld en brieven van kinderen die voor de eerste keer zonder ouders begeleid de wereld intrekken. Nadat deze allemaal op de juiste plek (in het postkantoor nog maar) zijn beland, begint het grotere werk. Ook pakjes in alle denbare soorten en gewichten, moeten terechtkomen op het juiste adres. De postbode doet zijn uiterste best al dat fraais in zijn zakken te laden, en anders moet het noodgedwongen mee met de auto.

Ook al heeft hij deze ochtend, nog niet zo erg lang geleden dus, flink ontbeten, na het sorteren van de post maak de bezorger ervan even tijd voor wat lekkers. Bij alweer een kopje koffie, eet hij een zoete koek of misschien wel iets gezonds. Hij praat bij met collega’s over het postwezen of neemt rustig even de verse krant van vandaag door. Na dit moment van rust, breekt het hoogtepunt van zijn werktijd aan: hij vertrekt op ronde. Alvorens nog een laatste keer te controleren of hij alles wel bij heeft, begeeft de potbode zich onder een nog kraakheldere hemel te fiets naar de straat waarmee zijn parcours aanvangt.

Het uitdelen begint. Brief per brief, straat per straat, postzak per postzak zorgt hij ervoor dat elk schrijven bij de juiste mensen terecht komt. Komt er iets boven wat voor een heel ander adres blijkt te zijn dat hetgene waarvoor hij zich op dat moment bevindt, fiets hij even fluitend terug om het alsnog correct af te kunnen geven. Tijdens dit gebeuren stapt hij niet enkel af als er een aangetekende brief of pakje aan de deur moet worden bezorgd, maar maakt hij ook ruim tijd om een praatje te slaan met de mensen die zijn pad kruisen. Soms met een kopje koffie of misschien wel een borrel, altijd goedlachs. Een postbode is meer dan bezorger van brieven, maar draagt zo een erg belangrijke maatschappelijke rol. Hij is misschien wel de barometer van de tijd. Als er iets niet in de haak zit, zal de postbode het als eerste vernemen. Aan alle mooie liedjes komen echter ook een eind. Na enkele uurtjes onderweg te zijn geweest, blijken alle fietszakken plots leeg te zijn geraakt. De postbode kan terug naar het hoofdkwartier, waar hij zijn soortgenoten weer aantreft. Nagepraat wordt er zeker, over de belevenissen en voorvallen van die dag, er is ten slotte tijd genoeg. Zo heeft de postbode zelfs na een uitgebreide nabespreking, nog een hele middag voor zich waarin hij nog kan bezighouden met al het denkbare. ’s Avonds moet hij wel iets vroeger onder de wol dan anderen, want de volgende dag begint weer even vroeg.

Dream on.