Dat woord is gestolen. Zoiets moois kan ik zelf niet bedenken, helaas. Was vorig jaar de titel van een fototentoonstelling en –boek van Stephan Vanfleteren. Een naam voor dit land die de taalgrens doet vergeten. Ook zijn foto’s doen dat. De ongetwijfeld gigantische verschillen ten spijt: Vlamingen en Walen dragen nog steeds hetzelfde geluk, dezelfde miserie. Het is Bart De Weever vast te sentimenteel, die zwicht enkel voor Beieren.
Op deze nationale feestdag lijkt de politiek weer even te zijn bedaard. Of: Ook al is de vooruitgang nihil, het is lang niet zeker dat de crisis van de maand morgen nog de voorpagina’s haalt. Een dopingschandaaltje in de ronde van Frankrijk zou al genoeg kunnen zijn. De frequenties van beiden zijn alleszins zeker aan elkaar gewaagd. Wat ook, vorige week was het nog al crisis wat de klok sloeg. Nu de inhoud weer even naar de achtergrond te zijn gedrukt, begint daarbij ook steeds meer vormelijkheden op te vallen. Zoals Mark Eyskens die voor een CD&V-hoofdkwartier wordt weggedrukt om – godbetert – de jongerenvoorzitter (zijn naam is het onthouden niet waard, zegt het gezond verstand) aan het woord te laten. Dat moet even slikken zijn geweest voor de minister van staat. Hij zat midden in een volzin, waarover hij ongetwijfeld de avond ervoor al even had nagedacht, toen hij plotseling de camera’s werd ontnomen om ze te zien worden gericht op het hoofd van dat ukkie. Ter zake, heet zoiets. Die jongen had namelijk wel wat beters te bieden dan de nuance en verantwoordelijkheidsgevoel van Eyskens. Hij had het over stekkers en laatste kansen, dat soort lekkers.
Na een jaar zou je verwachten dat begrip voor de andere partij eindelijk haar intrede kan maken, maar dat zit er niet meteen aan te komen. Ook Peter Vandermeersch gebruikte de rioolkrant die hij tegenwoordig in handen heeft om na het vermeende ontslag van Yves Leterme enkel en alleen de Walen de schuld te geven. In het Frans, dat wel. De weinige nuance die er in zijn lijf is achtergebleven houdt hij wel voor De Standaard, zoiets bespaar je maar beter het gewone volk. Als er niet gauw een definitieve oplossing komt voor dit land, wat tegenwoordig meer een probleem lijkt dan wat anders, hebben de Vlaamse media een zware schuld te dragen in de radicalisering die nu speelt in de Vlaamse huiskamers. Ontevredenheid en milde frustratie heeft maar erg weinig nodig om om te slaan in blinde haat, dat leerde ons de geschiedenis alreeds. Ook al zitten we vast in een goed zittend Europees maatpak, er is geen enkele natuurwet die zegt dat zo’n omslag nu geheel uitgesloten is. Duidelijk uitleggen dat Leterme als politicus is mislukt, en niet als premier, is daarom nodig. Hij heeft zich niet stukgebeten op zijn Waalse onderhandelingspartners, die zo makkelijk de zondebok kunnen worden toegeschoven en de premier het martelaarschap toekennen, maar op zijn partij en kartelpartner. De snobs moeten er Le Monde maar op nalezen, de anderen het persbericht dat daaromtrent werd verspreid. Ze zitten niet helemaal op de waarheid, maar de idee heeft zeker wel wat. Met een separatistische kartelpartner aan hun zijde werd de CD&V in een mum van tijd een partij die zich daar enkel van distantieert door het omstandig en veelvuldig mede te delen. Je zou het anders niet zeggen. Leden van vooral de vorige generaties die zich tegen dit standpunt verzetten worden nadat ze ook door de partij monddood zijn gemaakt nu ook verzwegen door de media. Zo komt meteen misschien wel het enige wezenlijke verschil tussen de oude CVP en de CD&V naar boven. Veel is het niet, maar je koopt er monsterscores voor.
Ondertussen werden drie Waalse onderhandelaars aangesteld door de koning. Ook wel een beetje door Yves Leterme, de man die dolgraag premier wilde worden, en nu hij het is niets liever doet dan met deze functie te jongleren. Onduidelijk is wanneer hij het ambt nog uitoefent, nog vager is echter wat hij dan precies uitvreet. Zo klaar als een klontje is dan weer wel dat de uiteindelijke oplossing niet uit de hoed van een van deze heren zal komen. Daarvoor zijn ze te laag in rang bij de drie grootste Franstalige partijen uit welke ze werden gerekruteerd en niet Vlaams, wat later onoverkomelijk zal blijken. Dat toont meteen ook de spagaat aan waar het Vlaams kartel zich de voorbije dagen in wrong. Enerzijds vroeg CD&V om Frantstaligen in de ring te sturen, met als argument dat de Vlamingen nu wel hard genoeg hadden gewerkt aan een compromis. Iedereen wist dat daarmee enkel tijd werd gekocht, want de christendemocraten zouden het nooit pikken dat er een oplossing werd gevonden waarbij Yves Leterme geen glansrol kon worden toebedeeld. Hoewel het kartel hiermee dus duidelijk de zaak enkel tijdelijk lijkt te willen ontmijnen, koppelt N-VA aan deze zet toch een definitieve deadline vast. Als de onderhandelaars tegen begin augustus geen uitzicht kunnen geven op garanties en ander zekers, stappen zij uit de regering. Voor zover ze daartoe in staat zijn alleszins.
Zo praat CD&V/N-VA in tegenstelling tot het begin van vorige week eindelijk eens uit twee monden. CD&V vond een manier om de crisis voor even te ontmantelen, en was daar best trots op, N-VA probeert die oplossing nu te torpederen. Krijg je een christendemocratische volkspartij waarin een deel van de senatoren dreigt over te stappen naar de kartelpartner en een ander deel laat weten niet meer te begrijpen waarmee diezelfde kartelpartner bezig is. Jammer is dat. Nu N-VA zich eindelijk opmaakt het schip, zowel regering als kartel, te verlaten, wordt duidelijk dat CD&V daarna niet van alle miserie zal verlost zijn. Achterblijven zullen hardliners binnen de partij, waarmee het veel moeilijker samenwerken zal zijn dan met wat tot nog steeds een andere partij was. Ook na het verdwijnen van Bart De Wever onder de kiesdrempel, zal het voor de christendemocraten moeilijk blijven een compromis te sluiten met Wallonië.
Dat maakt het voor Yves Leterme en de zijnen ook minder aantrekkelijk om N-VA meteen over boord te gooien. Veel zou het toch niet oplossen. Het moment waarop De Wever Jean-Marie Dedecker zal moeten smeken om verregaande samenwerken is dus nog niet voor vandaag of morgen. Zoals alles, misschien wel. Voor nieuwe bewegingen lijkt iedereen te willen wachten tot na de verkiezingen van 2009, wanneer duidelijk zal worden welke strategie het meest geapprecieerd zal worden door de kiezer. Het hele spel stilleggen tot dat moment is geen optie, en dus zullen we ons hoogstwaarschijnlijk nog tot die datum van crisis naar crisis moeten slepen. Al dan niet met N-VA. Goed bestuur is tot dan sowieso uit den boze, laat staan een maatregel waar iemand wat aan zou hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten