Naast de post (18)

Net zoals bij onderhandelingen waarbij de ultieme toegeving net voor de deadline wordt gemaakt, verwachtte ik net voor het eind van mijn ambtstermijn als postbode een uiterlijke toewijding te voelen. Die kwam er ook, en wel in het kijken naar een halve aflevering Tien Om Te Zien. Het programma voor, en soms schijnbaar ook door postbodes.

Dat de miserie totaal is in deze, is algemeen geweten. Het enige wat eigenlijk tot vrolijkheid stemde was te merken dat de Vlaamse radicalisering nog geen schlagers of goedkope techno had opgeleverd. Zolang Laura Lynn (Sabrina Tack) en consorten niet op deze thematiek springen, zal het nog wel meevallen met dat fundamentalisme bij de Hardwerkende Vlaming. “We grijpen de Walen bij hun kragen/ Iedereen een gezinswagen!” en “De walen zo lui en loom/ ze kunnen fluiten naar hun geldstroom” zijn nog geen strofen waarvan Anne De Baetzelier beweert dat ze in het collectief geheugen staan geprent. Enkel de malaise die de liefde wordt geheten krijgt de handen van de Tien Om Te Zien toeschouwer op elkaar, degenen die Vlaanderen heet nog (net) niet. K3, de drie deernes die nu wel definitief hun glans lijken te hebben verloren, hadden wel een onbeduidend liedje dat “De Revolutie” heette. Daarmee gaven de tekstschrijvers eindelijk te kennen door te hebben dat het geen ene moer uit maakt welk zinnetjes ze boven het immer goedkope deuntje laten uitkomen, als het maar mee te kelen valt.

Daarnaast was de opvallendste verschijning die van Willy Sommers. Niet omdat hem, ongetwijfeld door derden, een witte broek een zalmroze jasje was aangemeten, maar omdat hij ook daarnaast wel de hele tijd door het dolle heen leek. Hij mocht dan wel een nummertje brengen van Jos Van Oosterwijck, hoewel zijn populariteit daarvoor lang niet meer toereikend is, het geld wat hij daarmee binnen haalt valt waarschijnlijk in niets te vergelijken met dat wat hij greep toen hij het hele programma nog mocht presenteren. Het was bijzonder tragisch te zien hoe een man zo blij kon zijn met een troostprijs. Daarenboven moest hij naast het brengen van zijn schlager ook een gesprekje houden met Elke Vanelderen, die naast een onuitstaanbare uitstraling met zich mee te dragen ook de job van Willy heeft overgenomen, over zijn hoogtepunten van de afgelopen twintig jaar waarin dit programma zich al van zomer naar zomer naar kerstspecial sleept. Ik probeerde een blik te ontwarren waarin Sommers te kennen gaf hoe hij haar het liefst zou attaqueren. Tevergeefs, Willy is eindeloos goed opgevoed.

Op enkel persoonlijke triestesse bouw je natuurlijk geen programma. Gelukkig waren er ook een dozijn acts die, elk op hun eigen manier, tot wanhoop wisten te drijven. Mijn probleem daarmee is vooral dat het lachen me erom is vergaan. Terwijl de huisgenoten over de grond rollen van het lachen, kan ik enkel maar denken dat deze troep het best verkoopt in Vlaanderen. (Dat is natuurlijk niet waar. Ook ik ga plat bij het zien van dat soort mensenleed.) Gelukkig leven we nog in België, is dan het enige wat tot vrolijkheid stemt. De rol die Regi in deze cirque voor zijn rekening neemt, wordt ook steeds groter. Zijn gelijkenis met een willekeurig boerderijdier staat hem niet in de weg dat hij nadat hij in de laagste regionen van de popmuziek zowat alles had bereikt, nu ook voet aan wal lijkt te krijgen bij de zelfverklaarde kwaliteitsmuziek. Deze keer was het Tom Helsen die samen met hem een nummer had gemaakt en dat ook per se wilde brengen. Ik heb een cd van die jongen, schoot mij plots te binnen. Als Bart De Wever straks met de verbranding van al wat Waals en brandbaar is begint, heb ik alvast iets om de boel mee aan te maken.