Over komkommers

Het is alweer even gepasseerd, maar omdat tijdens de komkommertijd ook futiliteiten nou eenmaal langer blijven hangen, wijd ik er nu nog enkele woorden aan. Klopt niet helemaal. Omdat mits enige inspanning mijn bloed er van ging koken.

Enkele maanden geleden zat er al eens een itempje over de Iphone in De zevende dag. Dat ging nogal geruisloos voorbij omdat dat programma nou eenmaal, op het obligate politiek debatje na, nog maar bitter weinig voorstelt. Ministens vijf minuten moest een journaliste volggepraat zien te krijgen over de Iphone, met de hulp van een expert weliswaar. “Sluikreclame!” roep je dan naar je televisie, hoewel niemand daar wat mee opschiet. De kans dat het laatste nieuwe kipje dat naast Alain Concinx moet gezeten op de zondagochtend daar enig geldbedrag voor tegenover wordt gesteld, is nihil. Puur redactioneel werk dus, wat de doorsnee reclame niet overtreft. Want ja hoor, de conclusie was dat we er allemaal eentje moesten gaan halen. Nog een punt waarop de VRT wat van de Nederlandse omroepen kan leren. Daar mag er in welk programma dan ook op die manier geen merknaam worden vermeld. Hoewel dat wel erg ver gaat, vermijdt het toch handig dit soort promokul.

Dat was toen de Iphone nog niet in België was verschenen. Reclame voor iets dat je hier toch niet kan krijgen, misschien heeft het zo nog wel wat. Deze week was echter ons moederland (als het over Iphones gaat zijn we allemaal nog Belg) aan de beurt. Eindelijk konden ook de Belgische snobs (ik heb zelf een ipodje, hoor) zich laven aan dit hemels goed. Bon. Dan verwacht je een mooie reclamecampagne, bij apple kan er voor zoiets altijd wel wat vanaf. Wat bleek: het geld dat ze daarin hebben geïnvesteerd, konden ze even goed op de rekening laten staan. Onze vaderlandse pers stond in de rij om het mooiste artikel te mogen schrijven over dit hebbedingetje. Zat ik wat te mopperen over een uitzending van Ter Zake die er een paar minuten aan weed, bleek de volgende dag een foto van die Iphone op de voorpagina van De Morgen te staan. Toegegeven, je kan niet elke dag een doodvermoeide Leterme afbeelden op je front, ook dat gaat vervelen, maar een fotootje van een mobiel telefoontje waar je ook muziek op kunst spelen, gaat me toch wat te ver.

Elke keer als er een nieuwe Harry Potter verscheen, leek de heisa er rond al danig overdreven. Maar: literatuur heeft altijd een streepje voor, van welk allooi dan ook. Wat er deze week allemaal is geschreven en uitgezonden, was dan ook de overtreffende trap. Woensdag bleek het belangrijkste nieuws van de dag het verschijnen van dat mobiel mp3’tje, vrijdag kwam hij nog eens uitgebreid voorbij omdat er wat met koppelverkoop te doen was. Moest Ivo Mechels zelfs van stal. Een pluim voor de mensen van apple die dat voor elkaar hebben gekregen. Nou zou je kunnen gaan denken dat al die redacteuren zo’n gadget hebben toegestopt gekregen, maar dat is onzin. De vraag hoe ver media mee moeten gaan in dat soort hypes, is veel zinniger. Niet, lijkt mij. Op dat Blackberry van onze premier na, ontgaat de relevantie van welke gsm dan ook mij volledig. Berichten over spectaculaire verkoopcijfers, bijkomstige kwalen die je ermee opdoet of mogelijk ingebouwde afluisterapparatuur, zijn meldenswaardig. Enkel de aankondiging van een nieuw product, lijkt op alle mogelijke gezichten zo vreselijk fout. Een drang om zich te willen verbinden aan een zo hip merk als apple, speelt misschien wel mee. Wij zijn de Iphonekrant, moesten we van woensdag onthouden. Als je helemaal bij de club wil horen, moet je ons ook lezen.

Het ontgaat mij. Volledig. En dat ligt nou es niet aan mij.