Wil is er. Naar de rest blijft het zoeken.

Nu de crisis de kerst over getild is, kan hij weer met horten en stoten verder hobbelen. De idee al zou de institutionele crisis nou wel echt echt echt fundamenteel zijn, heeft iedereen samen met de restjes kalkoen achter gelaten en partijpolitieke spelletjes maken weer de dis uit. Misselijkmakend is dat.

Een regering die collectief ontslag neemt nadat twee of drie ministers door de hoogste magistraat worden beticht van het niet respecteren van de scheiding der machten. In West-Europa zou je het niet meer verwachten. Marianne Thyssen laat zich daar echter niet door uit haar lood slaan en maakt tot in den treuren gewag van een daad van goed bestuur. Wel, in een moment van bezinning onder de kerstboom kon ik daar plots in komen. Hoewel niets werkelijk correct gestaafd werd, was de CD&V bereid in naam van de rechtsstaat een hele regering op te doeken. Ze leggen hun lot in handen van de kiezer. Mooi is dat. Het zouden natuurlijk geen tsjeven zijn als er geen addertje onder het gras zat. Samen met de PS, MR en CDH werkt de CD&V nu aan een doorstart van de huidige regering die de voorziene termijn helemaal uit zou moeten doen. Enkel Jo Vandeurzen zou concreet verdwijnen, net als Yves Leterme, die echter na zuivering van zijn naam wil terugkeren. Het plan van deze vier regeringspartijen is dus om verder te doen zoals ze bezig waren, na Jo Vandeurzen onderweg te hebben gedumpt. Of nee. Ook Christine Schurmans – de zieke rechter, zoals ze tegenwoordig door het leven moet – lijkt te worden geofferd in naam van het algemeen belang.

De ochtend voor kerstavond werd er een voorstel voor parlementair onderzoek weggestemd in de kamer. Hoewel ook hij tegen stemde, gaf Bart Tommelein aan dat er zo snel mogelijk een commissie moet komen. Vreemde redenering. Alle parlementsleden van de huidige meerderheid stemden zo negatief, hoewel ook zij amper twee weken geleden een onderzoek eisten. De grens tussen gezonde kritiek en platvloers populisme is hier bijzonder dun, maar dit begint nu al te lijken op de voorbereiding van een doofpot. Je ontslaat een rechter, een minister houdt de eer aan zichzelf – uit onbeduidend zelfrespect – en we kunnen weer even verder. Enkel de liberalen pleiten binnen de meerderheid nog voor federale verkiezingen in 2009. Een nobel standpunt, ook al wordt het enkel geuit omdat het risico anders te groot wordt dat ze hun kopman Guy Verhofstadt niet volop zullen kunnen uitspelen. In die lijn ligt ook hun stilzwijgend veto tegen de travaillist – ja hoor, alle schaamte is nu wel weg getrokken - Jean-Luc Dehaene. Ondanks dat scoort het scenario al zou hij het premierschap waarnemen tot Leterme gezuiverd is van alle blaam het hoogst. Ik raak niet verder dan: Onvoorstelbaar. Enkel een Dehaene die zich voor deze smeerlapperij te goed voelt, kan de zaken nog enigszins recht trekken. Lijkt het wel. Een regering die nul verwezenlijkingen op de teller heeft staan en ten val wordt gebracht door de voorzitter van het Hof van Cassatie, doet verder alsof er nooit wat werkelijks aan de hand is geweest. Wie de moed heeft de jaaroverzichten vol van economisch leed door te nemen, weet dat deze situatie nog schrijnender is dan ze op het eerste zicht lijkt.

Het alternatief is uiteraard ook niet erg aanlokkelijk. Hoe vulgair de christendemocraten de laatste jaren ook weer te werk zijn gegaan, de resultaten die hierop logischerwijs volgende verkiezingen zouden brengen zijn eveneens moordend. Een ongeziene winst voor (Vlaams) populisme die de tegenstellingen enkel nog scherper zal stellen. De voorspelling al zou links hier een slag uit kunnen slaan is – gezien de uiterst zwakke oppositie van die kant – redelijk naïef. Het zal Yves Leterme zijn, of het zal nog erger zijn. Dat lijkt wel de conclusie van een jaar Belgische politiek.

Bidden voor beterschap, er zal niets anders op zitten.