Velcro

Vreemd is het te zien hoe een partij waarvan iedereen aannam dat ze amper leden had, toch kan leeglopen. Een hele week lang nu al. In een partij met een zodanig klein ledenbestand, is elk lid natuurlijk een beetje kopstuk. Wie dan opstapt, haalt zonder veel moeite de krant. Dat neemt niet weg dat vandaag zowat de hele fractie uit het Vlaamse parlement eieren voor haar geld kiest en ervandoor gaat. Deze aftocht werd al voorafgegaan door het vertrek van Stijn Bex (de homo), Koen T'Sijen (het nieuwe talent) en Fouad Ahidar (de Marokkaan). Bert Anciaux – de enige die onafhankelijk overeind zou kunnen blijven – houdt zijn beslissing nog in beraad. Voor hem zou het niet verstandig zijn over één nacht ijs te gaan. Dit weekend noemde hij als reden om niet over te stappen naar sp.a dat hij zelf niet socialistisch is. Blijkbaar is het Anciaux ontgaan dat ook daar nog maar bitter weinig socialisten te rapen vallen. (Nou ja.)

Vreemde club verder, die VLaamse PROgressieven. Ik heb me net als 94,4 procent van de Vlaamse bevolking nooit echt verdiept in waar ze voor stonden. Uit hun optredens in de media kon je alleen maar afleiden dat ze enkel met losse flodders en ideetjes aan elkaar hingen. Daarnaast: Nelly Maes. Die was er ook altijd bij. Ook Paul Van Grembergen en Hugo Schiltz waren lid. Met een naam als SPIRIT kies je natuurlijk voor de onbestemde vaagheid. Wie een van de letters aan een kernwoord kon koppelen, mocht zich al goed geïnformeerd noemen. Toen kwam Bettina Geysen. De vrouw die zich nu als doel heeft gesteld te bewijzen dat ze kan schrijven, wilde een tijdje geleden nog een sterk merk maken van de linkse afsplitsing van de Volksunie. We moesten allemaal weten dat ze Vlaams en progressief waren, ook al ging dat ten koste van een goed bekkende naam. Ook het links-liberale gedachte goed lag hen na aan het hart. Daar kan je wat mee.

Niet dus. Bettina zet een stap opzij en plotseling blijkt de halve partij maar weinig te voelen voor die kernwaarden en ideologie. Ze blijken allemaal bij de Vl.Pro. te zitten om aan progressieve frontvorming te doen. Dat is natuurlijk heel wat anders. Meer zijn ze geïnteresseerd in het kartel met de sp.a dan in het eigen gedachtegoed. Het links-liberale denken is uiteraard niet iedereen gegeven. Nee, dan progressieve frontvorming! Ook meteen een veel makkelijkere manier om aan een postje te geraken. Ook Bert Anciaux lijkt er dezer dagen wel uit opgetrokken. Samen met de andere partijen ter linker zijde vechten tegen rechts, dat tegenwoordig enkel maar een eng Vlaams-nationalistisch jargon hanteert. Over de eigen partijnaam was iedereen het gelukkig toch oneens.

Al die meester-strategen gaan uiteraard voorbij aan de vaststelling dat die frontvorming enkel nog bij hen leeft. Niemand anders spreekt er nog van. Nu Groen! sterk genoeg staat om verder te gaan op eigen kracht, zouden ze wel gek zijn om een sociaal-progressief dan wel een links-liberaal blok aan hun been te gespen. Ook sp.a heeft na de verkiezingsnederlaag van 2007 door dat ze zo snel mogelijk af moeten zien te raken van die malle club. Omtrent het programma van sp.a bestaat de laatste jaren al zoveel discussie en onenigheid binnen de partij zelf dat ze – nu haar kartelpartner toch geen winst meer opbrengt – de band maar beter zo snel als mogelijk doorknipt.

Overigens blijkt het ledenkorps de ruk naar rechts van de top van sp.a al vlotjes te hebben verwerkt. Wie dacht dat Patrick Janssen helemaal van de wereld af was met zijn centrum-rechts beleid, moet het ledenonderzoek eens bekijken. Naast het anti-migranten standpunt dat bij een aanzienlijk deel van de bevraagde leden leeft, springt ook het hoge aantal (veertig procent) dat zich gelovig noemt in het oog. Echt merkwaardig is dat eigenlijk niet te noemen, een partij die in een zodanige crisis verkeert als sp.a, moet ergens steun vinden.