Mijn excuses: Goed bestuur!

Ik ben dezer dagen verslaafd aan nieuwsrubrieken. Therapeutisch kijken, heet zoiets. Ik wil me er van vergewissen dat Yves Leterme weldegelijk voor onbepaalde duur van het politieke toneel verdwenen is en we hem nu wel zeker éven niet meer zullen hoeven aan te zien. Als burger van dit land, is dat een geruststelling. Garanties kreeg ik helaas nog niet te horen, de kans dat de meest onbekwame naoorlogse premier nog terugkeert is nog steeds niet uitgesloten. Zolang hij een rol blijft vervullen, zal ik erover blijven schrijven. Enkel de functie van gouverneur van West-Vlaanderen of eventueel minister van landbouw, gun ik hem. Weliswaar met pijn in het hart, maar aan achthonderdduizend voorkeurstemmen kan nou eenmaal niemand voorbij. Deze ochtend viel ons twee uur De Zevende Dag over de politieke crisis te beurt. Dat was even wennen, ik bleef me maar afvragen waar Alain Coninx met zijn streekbieren, -wijnen of –jenevers bleef. Het decor was al in ontbinding en het studiopubliek gaf niet thuis – wat een zegen is voor een politiek programma – omdat De Zevende Dag normaal op dit moment aan het vernieuwen zou moeten zijn. Dit programma moet meer brunch-tv worden, u bent gewaarschuwd. Maar genoeg gepalaverd, het is tenslotte crisis.

Marianne Thyssen kreeg de kans nogmaals te benadrukken hoe trots ze op haar mensen was. Het mens gaat er dag na dag slechter uitzien, het enige wat nog voor haar pleit. Nadat Leo Stoops aan de hand van een schoolbord (ik verslikte me in de brunch) had duidelijk gemaakt waar de christendemocraten de scheiding der machten met voeten hadden getreden, paste Marianne die feiten met een uitgestreken gezicht in haar kraam van goed bestuur. Als we haar zouden moeten geloven, zwelgt dit land momenteel in een overdaad van goed bestuur. De mensen geloven haar op haar woord. Drie ploegen van de VRT mochten ondertussen reacties gaan sprokkelen in de mateloos overschatte dorpstraat en kwamen allen met dezelfde onthutsende conclusie terug dat ook degenen die zij voor gewone mensen houden er geen moment aan denken de schuld te leggen bij de christendemocraten van de eenentwintigste eeuw. Een vrouw vond dat Yves Leterme vergruisd was door zijn politieke tegenstanders, ga daar maar eens tegen in.

Maar er is meer mis dan Thyssen die beweert dat we om de oren worde geslagen met goed bestuur of een van de pot gerukte publieke opinie. De politieke verslaggeving bericht nou al dagen over een crisis, en enkel en alleen over die crisis. Dat is een fundamenteel foute voorstelling van de feiten. Die crisis is enkel een gevolg van bijzonder gegronde verdenkingen rond twee (Vandeurzen, Leterme) of misschien drie (Reynders) ministers. De beschuldigingen die de voorzitter van het Hof van Cassatie uitte zijn zo gegrond dat ze de hele regering op de knieën kregen. Kan je nagaan. De schendingen waar zij zich aan schuldig maakten worden wel terloops gemeld, maar veel en veel dieper wordt er ingezoomd op de gevolgen. Zo wordt er een opening gecreëerd voor de CD&V om weer als vanouds op de proppen te komen met hun gekende mantra´s. Een partij waarvan twee ministers moeten opstappen wegen een verdenking van de hoogste magistraat, zou als een geslagen hond in een hoekje moeten kruipen van schaamte. Doordat zij echter de hele regering wisten mee te slepen in hun val, kan de christendemocratie verder boeren alsof er amper wat aan de hand is. Kris Peeters vond zo gisteren in Ter Zake dat het communautaire luik maar heronderhandeld moest worden op federaal niveau. De pretentie kent bij de dames en heren van christelijke komaf geen grenzen meer. De dag waarop de CD&V terug uit de oppositie werd gehaald, kan dan ook enkel maar beschreven worden als rampzalig. Hier zullen wij nogmaals voor jaren en jaren de gevolgen van kunnen dragen, met speciale dank aan de gewone man in de straat.

Overigens zijn enkel niet de huidige generatie christendemocraten die zich van tsjeventrukken bedienen om het grote gelijk binnen te halen. Hoewel Mark Eyskens een bijzonder groot staatsman is, ging hij deze vrijdag in De Keien van de Wetstraat stevig uit de bocht. Net als al zijn andere partijgenoten, moest hij van de voorzitster eerst en vooral onderstrepen dat die brief van Londers niets hard maakt. Terecht, hoewel ook de politieke gevolgtrekkingen daaruit dat ook meer dan wat anders zijn. Daarna vond hij het wel nodig om tussen neus en lippen even te vermelden dat ook Guy Verhofstadt zich schuldig had gemaakt aan een dergelijke fout in het Sabena-dossier. Zonder enig bewijs. Om door de grond te zakken van schaamte. Ook andere prominenten van zijn partij brachten dit al aan en een dag later had Lieven Verstraete het al in een vraagstelling verwerkt als objectief feit. Grote journalistiek, hoor.

Het was al een hele tijd duidelijk, maar de laatste dagen wordt schrijnend kenbaar hoe de Vlaamse christendemocraten na acht jaar gedwongen oppositie geen haar zijn veranderd. Ze klampen zich vast aan postjes en zijn bereid over lijken te gaan om die te behouden, niet gehinderd door een compleet gebrek aan inzichten en ideeën. Ook partijgenoten worden daar niet bij gespaard, au contraire. Sommigen zijn daar uiteraard iets hardnekkiger in dan anderen. Bewijze daarvan Jan De Groof. Hij is degene die wat zijn echtgenote en rechter bij het hof van beroep hem vertelde, doorbelde naar de kabinetschef van de premier. Dat geeft hij allemaal zonder verpinken toe, wat op zich al tot opgetrokken wenkbrauwen zou moeten leiden, omdat hij naar eigen zeggen wel iets moest doen aangezien de dramatische wending die in het Fortis-dossier leek te worden genomen het land ernstige schade zou berokkenen. Maar gortig wordt het pas echt als Meneer De Groof aan diezelfde kabinetschef om een politieke benoeming vraagt voor zijn vrouw. Zij kon nou eenmaal niet meer functioneren in de door hem gecreëerde situatie.

We kunnen enkel maar hopen dat de onderzoekscommissie die in het parlement wordt gestart, hem schuldig krijgt bevonden en in het beste geval achter de tralies. Dat is echter niet nodig om de gebeurtenissen tot een feest te maken voor de populistische oppositie. Het is nu eenmaal voor iedereen moeilijk te blijven geloven in de integriteit van de politieke klasse. Het laatste wat we daarom kunnen gebruiken – en daar bezondigde Caroline Gennez zich deze ochtend aan – is nodeloze stemmingmakerij. Hoewel de hele regering is opgestapt, vond zij het nodig ook Patrick Dewael nogmaals te noemen als rotte appel. (Hij kreeg geen brief, was de overigens niet erg overtuigende tegenargumentatie van de liberalen.) Hij is zijn crisismoment doorgekomen en moet nu maar kwijt worden gescholden van alle mogelijke schuld. Anders dreigt er inderdaad een moment waarop door de aangetaste bomen het prachtige bos niet meer valt te zien. In die zin zou het goed zijn een doorstart van de regering te maken met enkele nieuwelingen. Niemand zal het geloven, maar de gebleven functionarissen treffen geen schuld en verdienen een tweede kans. Hoe dan ook is de werkbaarheid van deze formule nihil, en kunnen federale verkiezingen op korte termijn (juni) niet worden omzeild. Marianne Thyssen zegt van wel, maar u weet ondertussen wat ik denk van wat zij allemaal zegt.

Even tussendoor: Over populisme gesproken. In Ter Zake gisteren zat enkel en alleen een interview met Gerolf Annemans als stem van de oppositie. Waarom, vraag ik mij af. Op de VRT is er geen spoor meer te vinden van het voornemen om voorzichtig om te springen met het Vlaams Belang. Zij geven hem – en LDD, maar kom – zo een nog betere kans om garen te spinnen uit deze crisis. Wat is er mis met Meyrem Almaci, fractievoorzitster van Groen! in het federaal parlement. Ik zou het niet weten, ik heb er op gestemd. Door een weloverwogen keuze van gasten in duidingprogramma´s zou de VRT de zaak al aardig op weg kunnen helpen. Moeten ze misschien wel inleveren op spektakel, de broodnodige nuance krijgen ze er zo bij.

Hoewel ik de link eerst weigerde te zien, dwingt overigens ook deze crisis ons na te denken over de vraag waar we met dit land eigenlijk heen willen. Als Bart De Wever zegt dat de instellingen momenteel onwerkbaar zijn, kan je niet anders dan hem gelijk geven. De tweede stap in zijn redenering, die niet per se volgt uit de eerste maar uit zijn ideologie, moet daarentegen niet zomaar worden aangenomen. Een splitsing van het land is niet noodzakelijk zolang er andere mogelijkheden zijn. Die moet iedereen dan wel bereid zijn te nemen. Eyskens pleitte bijvoorbeeld vrijdag alvast voor een nationale kieskring. Tegen de partijlijn in. Wederom belanden zo weer aan bij de CD&V. Zolang deze partij geen duidelijke standpunt durft innemen inzake waar we met dit land heen moeten, blijft de boel geblokkeerd. Wie de huidige situatie bekijkt, ziet meteen dat een nationale kieskring meer dan noodzakelijk is voor het voortbestaan van deze democratie. Daarmee zal eindelijk een eerlijk politiek debat kunnen worden gevoerd over de taalgrenzen heen. Tot het zover is, kan iedereen zich wentelen in zijn eigen gelijk zonder het ooit werkelijk hard te moeten maken. Dat deze patstelling enkel en alleen kan worden doorbroken door de CD&V, stemt niet vrolijk. Maar dat zat er de laatste dagen toch al niet echt in.

Ondertussen werkt de koning. De koning werkt.