Geen peil

Ik ben nogal conservatief op sommige vlakken. Mijn informatie haal ik nog steeds uit geschreven dagbladen en nieuwsuitzendingen. Ik heb zelfs nooit begrepen hoe blogs of wat dan ook daar verandering in kunnen brengen. Bovendien kan je die dingen ook niet quasi nonchalant laten rond slingeren in huis. De enige reden waarom mijn stukjes hier staan, is omdat er niemand zit te wachten op een geprinte versie. Vandaag viel dan ook de eerste keer dat ik de site GeenStijl bezocht. Die ene jongen die Ella Vogelaar murw wist te slaan, was voldoende om mijn aversie buit te maken. Behoren tot de cluster rond De Telegraaf helpt de zaak er natuurlijk ook niet op vooruit. Nu ze een omroepvereniging uit de grond proberen te stampen, valt er binnenkort misschien niet meer naast te kijken. Dan ga je beter eerst zelf even polshoogte nemen.

Tendentieus, ongefundeerd en nodeloos kwetsend, typeren ze zichzelf. Dat wordt lachen, schoot de paniek me door het hoofd. Wat volgt is een opeenstapeling van populistische platitudes eveneens als kwinkslagen aan de man gebracht. Type teksten waarvan je blij bent als je er als elitaire lul uit komt. Het niveau kon – zoals verwacht – wedijveren met de lezersreacties op de site van Het laatste Nieuws. Ach ja. Iemand moet die verloren mensen bedienen, en ik ben al lang blij als ik er niet mee gemoeid ben. Nu het eindejaar zienderogen nadert, heb ook ik geen zin meer om manieren te bedenken waarmee ze alsnog aan boord kunnen worden gehesen. Als de jongens (en meisjes?) zich over deze sociale laag willen bekommeren, heb ik daar eigenlijk best vrede mee.

Nou staan er ook filmpjes op. Nadat Geert Wilders er eentje klaar wist te krijgen, weten we allemaal dat dat absoluut niets meer voorstelt. In tegenstelling tot de vod van Wilders deden zij wel hun best enige schijn van professionaliteit aan de dag te leggen. Die jongen die Ella in de haren vloog, was er blijkbaar nog steeds niet in geslaagd promotie te maken bij een betekenisvol medium en moest dus met de kerst als vanouds de hort op om zichzelf aan God weet wie te bewijzen. In diezelfde geest had hij zowaar zijn kerstavond opgeofferd om naar Uruzgan af te reizen van waar uit hij ons trakteerde op een sfeerverslag. Als ik hem in beeld zie verschijnen, heb ik het moeilijk me een andere vraag te stellen dan of het nou wel of niet een nicht zou zijn. Omdat ik bij een positief antwoord in overweging moeten nemen of ik wat met hem zou willen, laat ik het meestal uiteindelijk bij de laatste keuze. Als twijfelgeval zat hij daar dus tussen de militairen. Omdat ik de voorbije dagen (28/12/´08) bijzonder gevoelig geraakt ben aan deze beroepscategorie, deed ik mijn uiterste best de hele rit uit te zitten.

Zoals gezegd heb ik maar weinig tegen het stijltje van die verslaggevers. Ze kunnen je van je stoel doen vallen van verontwaardiging, maar ze vertegenwoordigen nou eenmaal een proportioneel deel van de bevolking. Een offer ten gunste van de democratie, als het ware. Het holle gekanker, de terloopse maar daarom niet minder valse beweringen en de foute uitgangspunten, het is een maatje te groot voor een eerlijk debat. De terechte vraag is echter wel of je daar de jongens in Afghanistan mee moet lastig vallen. Hebben die er wat aan als die ene jongen hen een roze microfoon onder de neus duwt om hen te vragen of ze met kerst niet liever thuis waren geweest? Ik vrees ervoor. Ook zijn toespelingen op de bevoegde minister, zal hun volgens mij eerder worst wezen dan als uniek relevante journalistiek in de oren klinken. Hij passeert even voor een reportage waarmee hij in Nederland goed kan scoren bij mensen waar nou eenmaal makkelijk bij te scoren valt, om dan weer gauw naar zijn homobar te verkassen, terwijl die soldaten daar even goed nog maanden vast zitten. Een huppelende nicht die zich druk maakt om een saaie minister, helpt die jongens geen ene lor vooruit. Ze worden er enkel nog eens pijnlijk hard op gewezen in welk noodlot zij zich wel bevinden.

Het was hem overigens geen enkel moment om de militairen te doen. Eerlijk gezegd: We hadden er het raden naar wat zijn bedoeling was. Van de VARA weet je: Zinloze oorlog. Daarentegen was er niet de minste kritiek op de missie in Afghanistan te horen uit de mond van die jongen. Als hij niet bezig was met soldaten nog zinlozere tranen te ontlokken, maakte hij zich druk over de slaapkledij van de minister waarmee hij straks een hut zou moeten delen. Inhoudelijk stelde hij even weinig voor als de politieke lieden die hij zegt te bekampen. Zijn enige doel was een leuk filmpje waarmee hij kan uitpakken bij zijn vrienden uit de Randstad. Op de kap van onschuldige militairen. Dit soort afschuwelijke schouwspelen hoef ik werkelijk niet elke dag op de teevee.

En zo heb ik net als iedereen een vreselijk hekel aan die site.