Puin ruimen

Ook vandaag liet Yves Leterme zich niet leiden door waarheden en inzichten. Yves Leterme bepaalt zelf wel wat het verschil is tussen feit en fictie. In een mededeling, waarover deze ochtend in de kranten werd bericht, doet Leterme een poging de schuld wederom in de schoenen van de media te schuiven. Zij gaven hem de kans niet zich te verdedigen voor het parlement – Linda De Win stond ongetwijfeld in de weg. Ook vond hij het nodig het aardige palmares aan te stippen dat hij en zijn regering konden voorleggen. Hier spreekt een politicus op de dool. Als je er niet van op aan zou kunnen dat hij met deze strapatsen weg zal raken, zou hij amusanter entertainment bieden dan de kerstfilms die dezer dagen de teevee halen. Nu enkel grote kopzorgen.

Deze avond mochten Carl De Vos en Herman Van Rompuy de neergang van Leterme en met hem de hele Belgische politieke analyseren bij Ter Zake. Ik geloof dat deze uitzending onder de eindejaarssnoepjes viel. Wat begon als een hulde aan Van Rompuy als premier, eindigde in een bits meningsverschil. De ene (de professor) probeerde toch enkele fouten aan de ex-premier toe te schrijven, de andere (de partijgenoot) wilde daar niet van weten. Van Rompuy stelde teleur toen hij niet van de eerlijke analyse bleek te zijn. De man die algemeen beschouwd wordt als een groots staatsman – zijn hele carrière heeft hij doelbewust in de luwte geopereerd -, was te kleinzerig om toe te geven dat zijn partij specifiek een bepaalde schuld trof. Hij raakte niet verder dan een algemene verzuring van het politiek klimaat. De vraag wie daar dan verantwoordelijk voor was, beantwoordde hij met de vaststelling dat het Vlaams Belang onder paars bijna 25 procent van de stemmen haalde. Verhofstadt had het gedaan, alsnog.

Het gesprekje werd ingezet met de stelling dat Yves Leterme eigenlijk de Vlaamse Barack Obama kan geheten. Hoewel die door elke gesprekspartner met variërende overtuiging werd bekrachtigd, is ze pertinent onjuist. Obama heeft de presidentsverkiezingen gewonnen met een positief verhaal van hoop en verandering. Het ging hem niet om een teleurstellend verleden maar om een veelbelovende toekomst. Leterme zijn hele campagne draaide om het tegenovergestelde. Enerzijds wilde hij koste wat kost paars breken, want Guy Verhofstadt en de zijnen hadden er zogezegd danig een boeltje van gemaakt. De puinhopen van paars moesten opgeruimd, maar hebben ze ooit al bestaan, zijn ze enkel ondergesneeuwd geraakt door een veel imposantere schoothoop. In deze werd hij overigens gesteund door zowat alle Vlaamse opiniemakers. Zijn mantra dat de media hem ten gronde hebben gericht, is dan ook een flagrante leugen. Hij heeft krediet gekregen, al vanaf het begin te veel. Anderzijds zette hij Vlamingen tegen Walen op, wat hem in dit pervers kiesstelsel de meest makkelijke weg naar een overwinning leek. Dit alles ging gepaard met een compleet gebrek aan ideeën en realistisch toekomstperspectief. Ook enige elementaire kunde was geheel afwezig. De vergelijking met Barack Obama gaat dus op geen enkele manier op. Hem vergelijken met de West-Vlaamse geitenboer waarmee wij het moesten stellen, is de meest onjuiste conclusie die je uit dit politiek jaar kan trekken.

Verder begon vandaag Wilfried Marten aan zijn verkenningsronde. Naast Miet Smet werd daarbij ook de idee al zouden de hedendaagse politici het niet aan kunnen, opgewarmd. Om beiden was ik verheugd. Het is heerlijk te zien dat Smet ongetwijfeld de mooiste tijd van haar leven doormaakt, het is belangrijk te weten dat er wat schort aan de generatie die momenteel de dis uitmaakt in de Wetstraat. De twee analisten redeneerden dat die incompetentie niet aan de politici zelf lag, maar aan het huidige klimaat. Zij zijn simpelweg nooit geleerd een netwerk op te bouwen aan beide kanten van de taalgrens, laat staan het zinvol te gebruiken. Dat klopt ten dele. Gesprekken tussen politici van een verschillende taalgroep zijn niet meer zo vanzelfsprekend als ze pakweg waren toen er nog enkel sprake was van nationale partijen. Langs de andere kant is de vraag of je wat kan aanvangen met personen die de noodzaak niet in zien van een degelijk uitgebouwd netwerk. Als zij op die manier geen zinvol werk meer kunnen verzetten op dit niveau, is de kans bijzonder klein dat ze ooit nog wat zullen voorstellen op Europees niveau waar enkel en alleen op die manier aan politiek kan worden gedaan. Wederom een somber beeld waarmee wij deze kerstperiode moeten zien door te komen.