Ziek bestuur

Ik heb ooit een, voor mijn doen althans, erg mooi stukje geschreven over Marianne Thyssen. Ze werd gedwongen voorzitter te worden van een partij waar ze naar mijn mening al een hele tijd vervreemd van was. Loyaal, heet zoiets in het jargon, ik zag enkel de persoonlijke tragiek van Marianne. Een zelfstandig opgeklommen vrouw, in de regionen van Europa, die nu terug gefloten werd om een zwijnenstal te leiden. Niet dus. In minder dan een jaar heeft ze zich opgewerkt tot koningin der tsjeven. De verklaringen die ze gisteren aflegde, deden mij – en dat mag u gerust weten – huilen. Gevraagd nar haar reactie op de aftredende regering, had ze enkel goeie woordjes klaar voor Yves Leterme. Trots was ze op die man, harde werker, altijd het beste voorgehad met dit land. Ook: Daad van goed bestuur dat hij gisteren naar de koning trok. Haar eerste minister moet aftreden wegen schending der scheiding der machten, en zij kan haar pret niet op. Wie had gehoopt op iets van spijt te zien in haar ogen, was er aan voor de moeite. Over fouten werd er niet gesproken, enkel hard en noest werk. Denkt ze dat we gek zijn? Ik weet dat het Jean-Marie Dedecker is – opletten, dus -, maar hij sprak in termen van strafrechtelijke beschuldigingen toen hij het dossier dat gisteren door de voorzitter van het Hof van Cassatie werd verspreid, doornam. Zij geeft daarmee haar gehele geloof in democratie in instellingen op. De CD&V trekt zich geen ene lor aan van wat de rechterlijke macht uitslaat. 800 000 voorkeursstemmen, weet u wel. Misselijk, maakt het mij. Na acht jaar oppositie zijn ze teruggekeerd in een vorm die niemand ooit nog voor mogelijk had gehouden. De christendemocratie als tussenstap naar een dictatuur, ik geef toe dat ook ik het nooit eerder zo had bekeken. Overigens. We kunnen nou wel allemaal in de bres springen voor Jo Vandeurzen, het eerste zoenoffer van Leterme, maar ook hij heeft – om de terminologie rond zijn persoon van gisteren voort te zetten – stront aan de knikker. Hij zat daar dan misschien een beetje te huilen, maar en passant gaf ook hij aan niets te geloven van wat die knotsgekke (CD&v signatuur, maar dat terzijde) voorzitter van het Hof van Cassatie de afgelopen dagen bekend maakte. De geschiedenis zou de schuldigen wel aanwijzen, dat soort dingetjes. Ik zeg: Complot geregisseerd door Guy Verhofstadt.

Marianne helpt de boel danig naar de kloten, schoot mij gisteren door het hoofd. Breng dat mens zo gauw als mogelijk naar de galg voor ze nog meerdere miserie kan aanrichten, bedacht ik stijlfiguurlijk. Een CD&V die nu geen fouten toegeeft, drijft het laatste geloof in politiek de mensen uit. Niet dus. Daarnet hield ik me even ledig met het doorlezen van de site van Luc Van Der Kelen (hln.be), iets wat ik doorgaans pleeg te vermijden omdat zoveel troep en derrie bij elkaar niet goed is voor een jongen van negentien. Laat het mij zo stellen: Marianne haar geloof in de democratie ging eraan, het mijne in de mensen. Ze mogen het komen halen. Het merendeel van de reacties pleit voor Yves Leterme en voert de meest absurde argumenten aan om hem kwijt te schelden van enige schuld. De brave man werd tegengewerkt door liberalen, walen, loge, socialisten, anti-Vlamingen, en wie weet ook leger. Hem kon volgens velen niets verweten worden, hij was het slachtoffer van een duivels netwerk. Een pleidooi voor Vlaams Belang – Lijst DeDecker – N-VA was het enige teken van een geloof in politiek (!) dat er nog te rapen viel. Opiniemakers zetten deze openbare riolen maar wat graag weg als irrelevant – hoewel ook vaak door henzelf georganiseerd -, maar al deze mensen staan binnenkort aan onze zijde in het kieshokje. Het land is ziek, de uitweg onvindbaar.

Misschien ligt het wel aan mij, ik weet het niet. Ik kan geen nieuwsuitzending meer zien of gevoelens spelen op die ik vroeger wel eens aan proteststemmers toeschreef. Negentien jaar en hopeloos verzuurd. Barack Obama als enige strohalm om mijn liefde voor politiek staande te houden. In België valt er alvast niets meer te rapen. Met steeds stijgende verbazing stel ik geen muiterij vast. Wie mijn cynisme tevens verzuurd, en in deze zeker niet onvermeld mag blijven: Pers. Het was Bart Verhulst die Marianne Thyssen voor Ter Zake mocht interviewen; Een opdondertje, weet ik ook wel, maar een publiek opdondertje. Hij registreerde wat Madame te zeggen had, stelde enkel vragen die haar konden begeleiden in haar waanzin. De kritische vragen leken hem nooit aangeleerd. ‘Naar het kapblok!,’ riep ik haar van achter mijn teevee toe. Ook: Dwaze ogen, die jongen. Enkel in het late journaal zat een Chris Denys die merkelijk moeite had zijn woede in toom te houden. Hij begon steeds harder te roepen, de schat. Nooit promotie gemaakt, eeuwige interventies vanuit de kou. Het colbertje van Yvan De Vadder gaat nu eenmaal beter met het meubilair.

Kan u geloven dat ik mij deze week enkel getroost voelde door de botergeile blik van Liesbeth Imbo?