Vijf minuten intellectuele eerlijkheid

Bart De Wever heeft er een drukke week op zitten. Maandag was hij te gast bij Phara, woensdag zat hij bij Volt en vrijdag schoof hij samen met Herman Van Rompuy aan bij De Keien van de Wetstraat. Voor de voorzitter van een partij die ooit wetgeving dacht te moeten schrijven aangaande de aanwezigheid van politici op de teevee, moet je wel een erg goeie reden hebben om je drie keer in vijf dagen op te dringen aan de openbare kijker. Bart heeft die – zoals hij er voor alles eentje oogt te hebben – natuurlijk wel: Vrijdag werd een bundeling van zijn eerder in De Morgen en De Standaard gepubliceerde columns gepresenteerd. Aangezien iedere Vlaming die door zichzelf en/of een uitgeverij bekend wordt bevonden tegenwoordig een boek uitstoot, moet daar dus wel promotie voor worden gemaakt. Bart dus op de teevee. Of hij daarom ook binnenkort voor een tweede keer deelneemt aan De Slimste Mens ter Wereld, is niet duidelijk. Het boek lag deze week nog niet in de boekhandel, dus lezen deed ik het nog niet. Wel staat de titel zeker en vast op een of ander kerstlijstje, maar ook ik besef dat dat ruim onvoldoende is, wil je er nu al wat over schrijven. Toch doe ik dat. De kans dat iemand ooit de moeite neemt me lastig te vallen met commentaar op dit stukje, is minimaal. Valt het toch voor, ben ik enkel vereerd te worden gelezen. (Tenzij als het een geringbaarde werkloze flamingant betreft natuurlijk.)

Een eerste punt dat me al langer dwars zit aan zijn denken, en waarvoor hij speciaal in Volt opdook, zijn De Wevers waarschuwingen voor het normenverval. De vaststellingen die hij maakt, zijn ondertussen gemeen goed. Nadat we collectief de Katholieke kerk bij het grof vuil hebben gezet, is er niets in de plaats gekomen om ons het rechte pad te wijzen. Het gevolg daarvan is een maatschappij waarin alles mag en alles kan. Ook de hip hopscene moest er weer aan geloven. Bart De Wever heeft daar – zoals wel vaker, hoor – een punt. Tussen wat hij vertelt, valt misschien wel geen ene speld te krijgen. Er wordt te veel geneukt volgens De Wever, zou je hem op een lacherig toontje kunnen proberen pareren, maar het zit veel dieper dan dat. Aantal zelfmoorden blijft toenemen, net als de hoeveelheden antidepressiva die we samen slikken en de plastisch chirurgische ingrepen die daar vaak nog aan vooraf gaan. Er zit iets loos aan deze samenleving. Dat heeft De Wever goed gezien, maar alleen is hij de enige niet. Je moet haast onder een boerkha (als ik het woord typ, corrigeer mijn spellingchecker me met de suggestie boterham) leven om niet te zien dat kwalijke evoluties zich voordoen in de maatschappij heden ten dage.

Het is echt niet omdat een politicus een probleem vaststelt, dat hij er wat aan kan doen. Tot vreugd en euforie van zowat iedereen hebben wij de laatste decennia ongeziene vrijheden verworven, waardoor wij nu eenmaal niet enkelen kunnen zeggen wat we willen, maar ook neuken en slikken. De Wever raakt, gevraagd naar een oplossing, dan ook nooit verder dan een algemeen denken dat moet veranderen. Hij wil niets verplichten, want dat kan hij ook niet, maar iedereen moet meewerken, de media op kop. Daar heb je je sociaal progressief project, zou je haast denken. Hoewel De Wever maar wat graag doorgaat voor integer intellectueel, lijkt hij hiermee toch vooral een welbepaald kiezerscorps te willen aanspreken. Zonder enige politieke consequentie te moeten dragen – er valt nou eenmaal niets aan te doen – wil hij toch scoren bij het conservatieve deel van de bevolking. Dit effect versterkt hij daarnaast ook bijzonder goed door zichzelf op te stellen als de underdog van het publieke debat. Hij moet als enige (Wat is er plots mis met Boudewijn Bouckaert?) vechten tegen de heersende linkse consensus. Al dat slonzig schorriemorrie neukt, snuift en slikt er uiteraard zelf op los, terwijl hij als enige staat voor een deugdelijke moraal. Vanzelfsprekende nonsens, maar – deels ook door de kinderachtige reactie van links om het probleem zelfs te ontkennen – hij weet hij er wel mee te scoren.

Laat ons hopen dat ze de selectie niet hebben gehaald, maar vele stukken van De Wever gaan, uiteraard, over de Vlaamse zaak. België is onbestuurbaar geworden, herhaalt hij in deze steeds als een matter klinkend mantra. Best kras om die conclusie met steeds hetzelfde uitgestreken gezicht te komen melden na de boel anderhalf jaar feestelijk en op alle mogelijke manieren te hebben verziekt. Wat er werkelijk te zeggen valt: De Wever heeft een sfeertje gecreëerd waarin besturen onmogelijk is. Een slim politicus ben je dan, maar dan moet je niet denken die boel ook nog eens als alwetend denker verkocht te krijgen. Moeilijk was zoiets niet in een land als het onze. Een land waar je verkozen kan raken zonder rekenschap te moeten afleggen aan de halve bevolking, schept gouden kansen als je op zoekt bent naar een zondebok. De walen hebben het gedaan, heerst hier sinds 2007. Zij zijn noodzakelijkerwijs gevolgen, hoe zou je zelf zijn? Hoe contraire zij zich ook opstellen, de Vlamingen gaan er desalniettemin toch weer steeds over heen. Douglas De Coninck schreef er deze week een column over. Het noopte Walter Zinzen bij Phara tot een vraag aan Kris Peeters waar die laatste het best moeilijk mee kreeg. (Nu ze bij de VRT blijkbaar toegeven dat ze geen deftige vragen meer gesteld krijgen, halen ze er maar gepensioneerde journalisten bij om die klus te klaren.) Misschien had Zinzen zich de realiteit net als ik toch iets minder gortig voorgesteld, tot De Coninck zijn stuk publiceerde. Kort gezegd: Franstalige burgemeesters die Franstalige kiesbrieven sturen naar Franstaligen en Nederlandse naar Nederlandstaligen, worden niet benoemd, terwijl Vlaamse burgemeester die (uit protest tegen de verwijlde splitsing van BHV) geen enkele kiesbrief stuurden daar geen enkel probleem mee hadden. De gekte ver voorbij, lijkt mij. (Ik ging er dus tot voor kort vanuit dat die vuile Walen hun Franse rommel naar iedereen stuurden.) De discussie gaat in Vlaanderen echter op geen enkel moment hierover – daar is de gehele Vlaamse regering (CD&V, sp.a en open-vld) het over eens – maar over hoe we het precies moeten aanbrengen. Een Europese commissie die zich daar desondanks toch vragen bij stelt, is van de wereld af. Met dank aan Bart De Wever. De idee is namelijk ontstaan dat de politicus die niet mee strijdt voor de titel Beste Vlaming, het bij de volgende verkiezingsslag wel kan schudden. Vooraleerst vallen daar grote vraagtekens bij te stellen – nou hou je de Vlaming wel voor érg achterlijk – maar boven alles blijft deze situatie niet erg kies. Politici die met deze ingesteldheid in een federale regering zitten, zijn inderdaad onwerkbaar. Onbestuurbaar! Failliet van het systeem! Fundamentele crisis! Fin de régime! Zolang ministers in die regering kunnen zitten met enkel als bedoeling de Beste Vlaming te zijn, kan je er maar beter mee ophouden. Eerder dan het geruzie over Brussel-Hallve-Vilvoorde of die malle burgemeesters is het de patstelling die de partijen (CD&V en ps) maken door een nationale kieskring telkenmale af te schieten die dit land gijzelt. Pas wanneer die kieskring er is, wordt Bart De Wever gestopt bij het verzieken van dit (PRACHTIGE!!!) land.

Zoals hij zelf toegeeft, is er een tekort aan intellectueel talent bij rechts. In Vlaanderen dan toch. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom het De Wever is die bij elk akkefietje een televisiestudio moet opvullen. Met Geert Bourgeois valt tegenwoordig amper nog te praten. Desalniettemin moeten er misschien toch maar quota komen voor het verschijnen van Bart De Wever op de VRT, net als die er van de vorige mediaminister voor die gruwelijke schlagers moesten komen. Een keertje om de twee weken, lijkt me meer dan voldoende. We kunnen natuurlijk ook simpelweg wachten tot de volgende verkiezingen, wanneer hij samen met zijn partij tot de werkelijke proporties zal worden herleid. Interessant maar irrelevant, sprak Kamervoorzitter van Rompuy alvast. Over enkele maanden kan Bart De Wever enkel nog hopen op een post als minister van staat.

Wie toch geen genoeg kan krijgen van N-VA voorzitter Bart De Wever, woensdag is hij te gast bij Rik Torfs in Nooitgedacht op CANVAS.