Brieverij

Hoewel al jaren het einde van de briefwisseling wordt voorspeld, doen de christendemocraten hun uiterste best om deze traditie nieuw leven in te blazen. Helaas schrijven ze niet zozeer naar elkaar als wel over elkaar.

De karavaan heeft echter wel meer nodig dan dat om stil te vallen. Met Herman Van Rompuy op kop trok hij zich weer op gang, vast besloten om door te gaan tot 2011. De roep van zowat het hele parlement om vervroegde verkiezingen enkele weken geleden, is helemaal vergeten. Veel zou dat dan ook niet hebben opgeleverd voor de zelfverklaarde democratische partijen, maar je gaat je wel afvragen hoe lang zij de realiteit kunnen ontlopen. Zij die een stembusgang eisen doen dat niet enkel met de hoop op spektakel in het achterhoofd, maar vooral omdat deze situatie op termijn uit de hand dreigt te lopen. Ik wil geen drukte maken maar in Griekenland zat het er laatst ook nog bovenhands op vanwege een uitblijvend beleid. Grote hervormingen dringen zich op, en daar lijkt ook deze ploeg niet meteen toe in staat. Los van het vertrouwen dat sommigen uit de ogen van nieuwe premier Herman Van Rompuy zien schitteren, zou deze regering wel eens op lossere schroeven staan dan de vorige.

Bewijze daarvan de brief die Inge Vervotte vandaag de wereld in zond. Hoewel de politieke implicaties niet mals zijn, was het aangenaam nog eens iets te horen van de vakminister. Ik dacht eerlijk gezegd dat ze in een serieuze winterdip zat, maar wie de kracht van woorden onderschrijft is nog lang niet moe gevochten. Na zich maanden aan alle media te hebben onttrokken, wegens een compleet gebrek aan welke beleidsdaad dan ook, kondigt ze nu aan geen deel meer te willen maken van deze regering. Niet omdat ze aan herbronning wil doen, niet omdat ze meer tijd vrij wil maken voor haar familie, maar wel omdat ze het – reteketet – onverantwoord vindt om nu aan een regering deel te nemen. Grote woorden van een kleine kwezel. De open-vld heeft dit gedaan, de magistratuur heeft dat gedaan en nu doet de CD&V ook nog eens iets gedaan dat haar tegen zit. Wie dacht dat Vervotte een gedachteloos vrouwmens was, moe vandaag zijn mening maar eens herzien.

Wel nee. Zo´n vaart zal het wel niet lopen. In haar brief neemt ze het vooral op voor Vandeurzen en Leterme. De kans is dan ook niet miniem dat die laatste de brief heeft geschreven die ze vandaag zelf ondertekend liet verspreiden onder de persmeute. Zij (vanaf nu spreken we over een collectief) zijn het er niet mee eens dat de partij de man van achthonderdduizend stemmen opoffert om door te kunnen gaan met een federale regering. Als Leterme zelfs het perspectief op de zestien wordt ontnomen, moet de stekker er maar zo snel mogelijk uit. Om dat duidelijk te maken, gooit Vervotte, een medestander van Leterme, alvast de handdoek in de ring.

Veel lijkt daar niet aan verloren. Ze wordt vervangen door een van de weinige christendemocraten die nog een min of meer goeie band onderhoudt met de Waalse zusterpartij. Hiermee is echter wel een evenwicht binnen de partij verstoord. Een niet onbelangrijke vleugel – degene die de verkiezingen heeft gewonnen – verdwijnt helemaal uit de regering en wordt vervangen door een conservatieve en:of oudere garde. De strijd die zich daardoor zal ontketenen binnen de CD&V zal ontegensprekelijk een weerslag hebben op het functioneren van de nieuwe regering. De enige zekerheid die deze ploeg tot voor kort nog had, dat de CD&V alles over heeft voor deelname aan een regering, ligt daarmee aan diggelen. De kans wordt daarmee terug reëel dat deze regering juni niet haalt. Leterme mag dan wel in puin liggen, hij is niet al zijn macht kwijt. Zo krijgen de voorstanders toch nog vervroegde verkiezingen, maar geen daadkrachtige noodregering waar nu werkelijk iedereen behoefte aan heeft.