Geknackt

Ik speel altijd de linkse rakker. Niets liever doe ik dan te zwaaien met mijn chocoladerepen van OXFAM en mijn overtuiging dat het Vlaams Belang weldegelijk nog steeds een verzameling poldernazi´s is. Ook Tom Lanoye doet het altijd goed bij mij. Daar trek ik helaas nogal wat jongens mee aan die dan voor het tegenovergestelde gaan staan. Hoort ook altijd een ronde blaadjes bij. HUMO vinden ze altijd rommel, want platvloers en riool. Daar valt wat voor te zeggen. Het hangt van mijn stemming af of ik daarin mee ga of weerstand biedt, hoewel ik mij een leven zonder elke week de HUMO toch niet kan voorstellen. Daarbij moet ook altijd gezegd hoe interessant Knack wel niet is. Het enige kwaliteitsblaadje, heet dat dan. Sommige proberen mij dan ook meteen een complex aan te praten omdat ik het amper lees, en dat gezeur ben ik hartsvochtig beu.

Ik herinnerde me een artikel dat Paul Goossens schreef over dit weekblad naar aanleiding van de artikels die zij publiceerden over het diploma van toenmalig vicepremier Freya van Den Bossche. Dankzij het ter zielen gaan van het archief van De Morgen, om vooralsnog onverklaarbare redenen, kan ik de wat en waar en wanneer enkel met enige onzekerheid stellen. Een extract uit het stuk van Goossens dat op internet dwaalt, is getiteld Een blad zonder ziel, en vat gelukkig goed samen hoe het artikel mij voor de geest stond. De sfeer die Knack uitasemt (het gaat dan om de politieke berichtgeving) is er een van pessimisme en cynisme, parafraseer ik hem.

Gesteund in de rug door een vroegere hoofdredacteur van De Morgen, waag ik me ook aan een analyse van het blad. Doorgaans heb ik er niet zoveel last van – hoewel de snor van Van Cauwelaert wel erg vaak duiding mag komen geven in een televisiestudio – maar de laatste tijd bakten ze het wel erg bruin. Plots moest zo bijvoorbeeld Wendy Van Wanten op de cover. Niet omdat Knack sensatiebelust was geraakt, werd er door de hoofdredacteur geredeneerd, maar omdat zij een primeur hadden. Wendy had aan Knack verteld dat ze ging procederen tegen Dag Allemaal. Dat bleek genoeg voor de redactie om haar zowat de hele cover te gunnen. De idee dat het niemand wat kan schelen hoe Van Wanten haar dag invult, werd zo wel erg resoluut naar de achtergrond verdwenen. Wat de primeur rond Morel en Van Hecke betreft, kan Knack nog op enig krediet rekenen. Op voorwaarde dat zij kunnen hard maken dat die mails weldegelijk geen fictie zijn uit de koker van Jean-Marie Dedecker of een lid van zijn entourage. Vooraanstaande Vlaams Belangers die ondertekenen met een verwijzing naar Hitler, hebben nieuwswaarde. Of ze elkaar daarbij ook naaien, zou geen hond mogen interesseren. Dit artikel werd overigens net als dat tegen Van Den Bossche geschreven door de zelfverklaarde bioloog Dirk Draulans. Ligt het aan mij of ben ik niet de enige die de link mist tussen zijn vakgebied en deze riooljournalistiek?

Hoe dan ook. Ik kocht deze week een Knack. Dat was vroeger enkel een voorrecht voor ziekenhuizen en luchthavens, maar nu viel dus ook mijn krantenboer deze gebeurtenis te eer. De foto van Guy Verhofstadt heeft me uiteindelijk wel over de streep moeten trekken, het is dat hij zo goed staat met die nieuwe bril. Het artikel daaraan verbonden, over de terugkeer van de ex-premier, las ik als eerste. Een mooie opsomming van wat open-vld de laatste weken te verduren kreeg, die naast niets nieuw toevoegde ook al eerder te lezen was in de kranten. Ook het interview met Jo Vandeurzen leek niet meteen noodzakelijke lectuur. Hoewel hij tot voor enkele maanden een van de protagonisten was in de tragedie rond de staatshervorming, mocht Vandeurzen nu op een wel erg vrijblijvend toontje commentaar geven bij de politieke actualiteit. Het halve artikel was gewijd aan wat de minister allemaal op stapel heeft staan op zijn departement. Hoewel die plannen maar weinig interesse wegdragen aangezien deze regering elke week nog wel zeker een keertje dreigt te vallen, werd er toch al vanuit gegaan dat zijn hervormingen in tegenstelling tot die van zijn voorgangers zullen slagen. Vreemde boel. Verder het allegaartje aan ditjes en datjes uit de actualiteit die je ook in andere actualiteitenbladen vindt.

Het editoriaal, voor wie wil het vlaggenschip van een opinieblad, moet iedereen natuurlijk ook door. Wanneer Goossens in 2007 schrijft dat die politieke commentaar systematisch het geloof in de politiek onderuithaalt, heeft hij ook nu nog gelijk. Deze week wordt het systeem gehekeld dat dicteert dat partijen in België voornamelijk door de overheid en op basis van het aantal behaalde stemmen wordt gefinancierd. Niet omdat het links-liberale gedachtegoed zo wel eens genekt zou kunnen worden, maar omdat partijen daardoor veel te populistisch redeneren. Wat wil Van Cauwelaert dan? Partijen die hun geld gaan halen bij grote ondernemingen, in ruil voor de vanzelfsprekende politieke steun. Ach ja. Een discussie die een hele tijd geleden al werd beslecht en afgesloten, nam ik aan. Ook de insinuatie al zouden partijen zichzelf mateloos verrijken op kap van de hardwerkende belastingbetaler, leek mij een kwaliteitsblad onwaardig.

Gelukkig hebben ze ook bij Knack weet van de malaise. De oplossing die zij daarvoor bedachten, schiet echter tekort. Het ene katern dat je er gratis en voor niks bij krijgt – Weekend Knack – kan voor iedere zichzelf respecterend mens meteen op de stapel van het oud papier. Dan nog liever de Libelle. Ook Focus Knack is enkel interessant om eens vluchtig door te bladeren. Dat katern zorgde overigens voor een bijzonder opdeling. Knack lijkt daarmee het enige medium dat hogere cultuur nog weet te scheiden van lagere. Waar de literatuurrecensies en theaterartikels in de reguliere Knack worden afgeprint, worden de artikels over popmuziek en teeveereeksen verscheept naar Focus. Ik ging er blijkbaar onterecht vanuit dat we dat station al waren gepasseerd. Ook het dossiertje binnenin Knack waarin multimediale kerstcadeaus werden getest, deed wel erg aan als een commerciele boodschap of een gestolen stukjes Test Aankoop. Mij ontging het algemeen nut alleszins compleet.

Koen Meulenaere las ik nog niet. Toen bleek dat die door de redactie werd gebruikt om halve waarheden te testen, leek hij mij een beetje verbrand. Geestig blijft hij wel.

Vandaag wordt de communistische vod met zestien lifestyle katernen dertig jaar, en dat mag zeker en vast gevierd.