Het rode gevaar

Nadat Bert Anciaux vijf dagen geleden op eigen houtje een naamswijziging aankondigde van de partij waarvan hij zowat gelijklopend lid was geworden, lijkt het gevaar geweken. Althans, daar probeert Caroline Gennez en haar hofhouding (het is maar hoe je het bekijkt) de hele wereld momenteel van te overtuigen. Het partijbureau nam vandaag het voorstel dat vrijdag werd uitgewerkt door de top klakkeloos over. Met de statuten wordt niet gesjacherd, enkel de baseline (ondertitel, geloof ik) verandert. Voordien was die sociaal progressief alternatief, wat nu dus overgaat in de geniale woordcombinatie socialisten en progressieven anders. Ook al wordt het congres hier door handig ontweken, de basis kan zich misschien verheugen over de terugkomst van de term socialisten op het briefpapier van de partij.

Misselijkmakend was het te zien hoe een kleine groep mensen aan het hoofd van een partij de laatste dagen dacht te kunnen omgaan met haar achterban. Freya van Den Bossche spande in deze de kroon. Bij De Keien van de Wetstraat hadden ze bedacht haar weer eens uit de vergeetput op te diepen, en het kon hen dus maar meezitten dat zij net in het oog van de storm was gezeten. Na (zoals afgesproken) te hebben toegegeven dat er communicatiefouten werden begaan door Anciaux en de voorzitster, nam Van Den Bossche de sloophamer ter hand. Zonder het flauwste benul van de emotionele waarde die een aanzienlijk deel van haar leden aan het woord socialisme hechten en waar deze hele crisette (dankjewelvanharte, Jan Becaus) om draaide, verwees zij het hele concept naar de prullenbak. De Internationale, de eerste mei en daarmee het gehele socialisme: Het was voor Freya niet meer dan gezelligheid. Hooguit een verleden. Mevrouw Van Den Bossche was sociaaldemocrate. Hoewel ze de hele uitzending vol was van acht blaadjes die ze eigenhandig bij elkaar had gepend over hoe de komst van Anciaux perfect past in de geschiedenis van haar partij, gaf ze blijk niet het minste besef te hebben van de werkelijke waarde die deze term nog steeds heeft bij de basis. Wel bijzonder mooi, stijlvol gekleed en natuurlijk ook de dochter van.

Caroline Gennez – die het zonder die drie trivialiteiten moet stellen – deed er in een opgerakeld beeldfragment ongehinderd nog een schep bovenop. In Ter zake hadden ze een quote van haar opgerakeld in tijden van voorzittersverkiezingen. Daar parkeerde ze de inbreng van Eric De Bruyn (en, wat naderhand bleek, ook van dertig procent van de leden) als zijnde communistisch. Niet enkel stoort me daaraan de kortzichtigheid van het eigen gelijk, maar ook de walging die ze bij het uitspreken van dat woord rond haar mondhoeken stileerde. Ik hoef al lang geen geloof in de proletarische revolutie meer bij Gennez, maar enig respect voor dit gedachtegoed zou wel gepast zijn. De bekrompenheid dat het communisme bij velen uitstraalt was uiteraard bedoeld om fel af te steken bij het project van Gennez. Ik weet niet of het aan ligt, maar het woord project kan ik hoogstens denken aan de verruiming van een huis met een extra veranda. Een mens zou de jongens en meisjes die tegenwoordig de dis uitmaken bij de sp.a haast van kwaadwillig opzet gaan verdenken, alsof ze er genoegen in scheppen een hele ideologie in een mum van tijd uit te hollen. (Nou ben ik vast wel helemaal tuig.)

Vandaag verscheen een peiling in Het Laatste Nieuws (sorry, hoor) waarin de sp.a een schamele dertien procent wordt voorgeschreven. Ook al werden deze resultaten geboekt toen er nog geen sprake was van een naamsverandering of wat dan ook, de onkunde die hieraan vooraf ging en hoogst waarschijnlijk ook nog op zal volgen, doet de sp.a haar eigen graf vrolijk verder uitdiepen. Wel deze week werden er geruchten verspreid over een leegloop bij het ledenbestand van de partij. De komst van het onbetrouwbare sujet dat Bert Anciaux heet en zijn gevolg, zou voor velen de laatste druppel zijn geweest. Wie overigens enkel maar twijfelde over de meerwaarde die deze figuren de partij te bieden hebben, werd de laatste dagen helemaal over de streep getrokken door de arrogantie van Anciaux. Niet enkel was hij eerst te laf om zichzelf te verdedigen voor het journaille en de leden van zijn nieuwe partij, ook vond de verruimer het nodig iedereen die niet staat te juichen om zijn komst uit te maken voor conservatief op zijn weblog. Ondertussen kondigt het Vlaams Belang haar verkiezingscampagne aan, waarmee ze willen focussen op de harde kern van kiezers. (Speciaal daarvoor werd de bokshandschoen terug uit de kast gehaald, waarmee Filip Dewinter ongetwijfeld plant eindelijk en definitief het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen.) Het gaat dan niet om het potentieel dat ze de laatste jaren wisten af te snoepen bij de liberalen en christendemocraten (die zijn ze kwijt aan Dedecker) maar om de stemmen die ze bij hun doorbraak wisten weg te kapen bij de socialisten. De poldernazi´s mogen tegenwoordig dan wel danig op de dool zijn, daar hebben ze toch maar weer mooi een eventuele stemmenwinst geroken. De idee dat die broodnodig zal zijn om de partij nog enigszins op peil te houden, biedt helaas onvoldoende troost.

Gisteren mocht Guy Verhofstadt trouwens aanschuiven bij Pauw&Witteman. Hij had niet enkel acht vellen geschreven, maar een heus boekje. Over de toekomst van zijn Europa, en de hele wereld. Het was plezierig een Vlaams politicus nog eens zo bevlogen te horen praten (zowel over zijn idealen als over Italiaanse wijn), hoewel het er steeds meer op gaat lijken dat hij nooit terug keert naar de nationale politiek. We zullen het met de overschot moeten doen.