Politiek vanuit het hart

Als iemand de aandrang niet kan weerstaan om over het sujet Bert Anciaux te beginnen, wordt daarbij haast enkel de voornaam van het onding gebezigd. Dat komt natuurlijk omdat eerder dan zijn hopeloos wervende projecten de potsierlijke scènes die hij speelde zijn bijgebleven. Geen enkel idee van Bert Anciaux heeft ooit het lolletje dat wij allemaal hebben met huilende mannen kunnen overstijgen. Zal Louis Tobback niet gauw gebeuren. Het toontje dat hij op zijn weblog aanslaat (Berts webstek – politiek vanuit het hart), alsof hij boven alles toch opkomt voor de debielen en halve zolen in onze samenleving, draagt hier uiteraard ook een aardig steentje toe bij.

Wanneer iedereen doordrongen is van het beeld al is Bert Anciaux een vrolijke volksjongen van heb ik jou daar en dies meer, wordt het moeilijk die perceptie nog maar te nuanceren. Bert Anciaux is anders een danig uitgekookte strateeg. Niemand deed het hem na zoveel stemmen te halen zonder enige noemenswaardige beleidsdaad. (Dat eeuwige gezeur over cultuurparticipatie komt dan ook al een hele tijd aan als ruis. Als het overigens al meer voorstelt dan populistisch gekraai, valt het alsnog bijzonder schraal uit, zoals het subsidiëren van het bespottelijke Publiekstoneel.) Yves Leterme lukte het een keertje, om daarna faliekant ten onder te gaan. Anciaux doet het al jaren zo. Ook al beleeft hij tegenwoordig niet meer de hoogdagen die hem in de jaren negentig groot maakte, zijn marktwaarde is nog ruim genoeg om een op de dool geraakt sp.a definitief van de wijs te brengen.

Meer dan vaststellen kan je daar eigenlijk niet mee doen. We leven in een democratie en het volk beslist en van je hela hola hopsasa. Prachtig allemaal. Hoe hij zich echter tegenwoordig gedraagt, hoort simpelweg niet. Als minister van cultuur moest je hem wel eens aanhoren tijdens sommige gelegenheden waar hij denkt te moeten verschijnen, maar daar valt makkelijk doorheen te nippen. Ook het beeld dat hij krampachtig van zichzelf probeert op te hangen kan zwaar op een maag liggen (vooral omdat het werkt) maar het kan evengoed als folklore dienen die je nu eenmaal bij tijd en wijlen nodig hebt om je tegen af te kunnen zetten. Nu ligt dat even anders. Anciaux zet een hele partij (progressief paradox project puinhoop pandoerie) op stelten, maakt een vergelijking die werkelijk nergens op slaat en denkt zich dan in stilzwijgen te kunnen hullen. Hij mocht dan wel in Phara verschijnen – waar enkel het gezelligheidspraatje voor hem werd verlaten om met de glimlach die nare parallel te kunnen trekken – maar verder moeten we het allemaal met zijn webstek stellen.

Een pretentie die ik maar moeilijk kan vatten. Anciaux loopt een hele partij overhoop door zich in een interview een nog hoger oplopende grootheidswaanzin aan te meten dan we doordeweeks van hem gewend zijn, om vervolgens op te gaan in de schade die hij daarmee aanricht. Net als de afgelopen dagen moesten we toen in de kranten lezen dat hij niet wilde reageren. Enkel op die dekselse webstek valt er af en toe wat op te tekenen. Bevredigend zijn die opstelletjes alvast niet. Hoewel hij daar alle socialisten die niet gediend waren van zijn komst eerder een conservatieve reflex verweet, raakt hij daar doorgaans niet verder dan het ventileren van zijn eigen gezegende gedachten. Een populist die zich onttrekt aan zijn verantwoordingsplicht, heet dat algauw in sommige kringen. Gevaarlijk wordt het daar pas echt als die van rechtse signatuur is, maar fraai oogt het nou ook al niet. De sp.a haalde een man binnen die naast goed te zijn voor een paar duizend stemmen, enkel en alleen geïnteresseerd is in de verderzetting van zijn ministeriële carrière. Werkelijk gedachtegoed komt daar niet bij kijken, daarvoor heeft hij te druk met koken voor de Chiro.

(Dit gezegd zijnde moet Eric Van Rompuy, op zijn webstek, hem natuurlijk niet uitmaken voor zieligste politicus van heel Vlaanderen. Op die titel maakt Eric namelijk zelf te veel kans. De arme man denkt natuurlijk weer mee te mogen spelen nu zijn broer premier is.)