De Staat

Het lijkt Yves Leterme wel mee te zitten deze week. Woensdag nog slaagde hij erin de betogende boeren paaien met het voornemen een oplossing te zoeken voor hun problemen en voorkwam daarmee dat de hoofdstad volledig werd ingenomen door tractors en truckers. Dat er niet meteen een oplossing te vinden is voor het probleem van de dure brandstof en de te lage prijs die zij dezer dagen voor hun waren krijgen, zal hem worst wezen. Daarnaast mocht hij gisteren aan zijn conto toevoegen een aankondiging dat de onderhandeling over zo mogelijk alle communautaire kwesties, Brussel-Halle-Vilvoorde op kop, nog deze week zouden aanvatten. Dat werd afgesproken op het octopusoverleg van donderdagavond.

Jo Vandeurzen zat er als een geslagen hond bij. Toch lijkt de kans erg klein dat de Vlaamse partijen zich daarmee opmaken om enkele kaakslagen te incasseren in de hoop zo de regering terug fatsoenlijk te kunnen laten functioneren. Bij binnenkomst waren alle partijen, op open-vld (‘optimism is a moral duty’) na, dan ook allen bijzonder negatief. Toch nam de premier zich nogmaals voor tegen 15 juli met een compromis te kunnen komen. In de week waarin de corridor terug van onder het stof werd gehaald, lijkt hij daarmee het bij wijlen hartverscheurende en door Leterme als ongeloofwaardig bestempelde positivisme van Verhofstadt aan te nemen. Het is hem gegund, hoor.

Het kan eigenlijk alleen maar dapper worden genoemd van onze eerste minister om die bewuste 15 juli nog steeds als een deadline te beschouwen. Zijn kartelpartner Bart De Weever had die nochtans enkele weken geleden al vakkundig getorpedeerd. Voor hem maakt het alvast niet veel uit of er tegen dan wat uit de bus lijkt te komen, waarom zou hij zich dan ook inspannen om zich tegen dan te schikken naar een compromis. De vraag waarom N-VA zich hoe dan ook ooit zal willen schikken naar een compromis waarin niet het einde van de staat België staat vermeld, dringt zich zo naderhand wel op. De Wever countert aanvallen van het VB steeds met het argument dat hij in tegenstelling tot hen wel doelen verwezenlijkt, maar die wapenfeiten worden steeds onduidelijker. Naast wat Geert Bourgeois nou al jaren op media en buitenlandse handel uitvreet in de Vlaamse regering, lijkt de N-VA hooguit enkel bezig met de schijn ophouden van dat zij meewerken aan een compromis. Met succes, dat moet gezegd. Die strategie zal de partij alvast geen windeieren leggen, samen met LDD zouden ze in kartel zo’n 23 procent kunnen halen volgens sommige peilingen. Geen wonder dat de christendemocraten hen wel aan boord moeten houden, hoewel hun bijdrage aan een oplossing amper meetbaar lijkt.

Aan de andere kant (van de taalgrens) zijn het ook de walen die lastig doen. Na een jaar van heldhaftige quotes en stellingnames, lijkt het onwaarschijnlijk dat een van de Waalse partijen ooit nog op haar eentje een lans zal willen breken voor een compromis. Ze zullen het eerst onder elkaar eens moeten worden vooraleer er een constructief gesprek kan plaatsvinden met de Vlamingen. Als dan blijkt dat hun eensgezindheid zich enkel rond ideeën als de corridor bevindt, is een oplossing voor wat dan ook verder dan ooit.

Meer dan een jaar na verkiezingen zit zo alles vaster dan ooit. En zelfs als ze er tegen 15 juli, of daaromtrent, uitkomen, is er nog niets gewonnen. De daadkracht die nodig is om de echte problemen zoals de dalende koopkracht aan te pakken, zal deze regering nooit bezitten. Daarvoor is een jaar van communautair gebakkelei te destructief geweest. Als het ooit al terug goed komt tussen beide taalgemeenschappen op federaal niveau, zal het alvast zonder de CD&V zijn. Daarom is het het voornemen van Bart Somers om indien nodig Guy Verhofstadt teug aan tafel te roepen, het enige dat dezer dagen vrolijk stemt. Wat politiek betreft dan toch.