Tamara

Dinsdag kwam er na wat een eindeloze reeks afleveringen leek te worden dan toch een einde aan de telenovelle Sara, de reeks waarin een seute zich laat transformeren tot…een ander soort seute. Je kan er om huilen of om juichen, veel maakt het niet uit want het volgende televisieseizoen hebben we er alweer een andere aan ons been. De ontknoping zag ik niet – ik was verhinderd – en ik kan dus alleen maar aannemen dat het goed afloopt, maar af en toe een halve aflevering was blijkbaar genoeg om een uitgesproken mening aan dat programma over te houden. Ik ben niet de enige.

Sara is fundamenteel slecht gemaakt. Dat is zowat het eerste dat je opvalt als het twee minuten aanstaat. De mensen die eraan meewerkten werden dan ook geacht elke dag een hele aflevering klaar te hebben, dat laat je niet veel speling voor kwaliteit. Acteurs die het op een ander wel goed doen, vervallen daardoor in vreselijke clichés en ander lelijks. Het zal er ook wel wat mee te maken hebben dat de replieken leken geschreven te zijn door een kleuterklas, maar dat leunde nou eenmaal erg sterk aan bij de verhaallijn. Ook wat al de rest dat komt kijken bij het maken van televisie betreft, was er gekozen voor de meest voor de hand liggende keuzes. Lekker makkelijk, lekker goedkoop.

Een ramp is dat niet. Vlaamse fictie is altijd goed, al is het maar omdat het acteurs die anders thuis zitten werk en geld verschaft. Op Vlaamse fictie waar en masse naar wordt gekeken, valt ook maar weinig af te dingen, want dat kan enkel maar betekenen dat er in de toekomst nog meer Vlaamse fictie komt, met dezelfde gevolgen. Vreemd is daarentegen wel welke aandacht dat programma heeft gekregen. Als een hype omschreven, kwam er plots een stroom aan artikels over Sara op gang in alle media. Elke acteur die in meer dan tien afleveringen van de serie zat, kreeg plotseling een mooi interview in een dag- of weekblad naar keuze. Ook de zelfverklaarde kwaliteitspers moest er zo aan geloven. Als kers op de taart verscheen er in De Standaard (onverantwoord interessant) een artikeltje dat enkel ging over de ontwikkeling dat Sara (de seute dus) nu ook schmink gebruikte. Nou nou nou. Daar ga je dan.

Waarom voelen kranten zich toch steeds verplicht om aan welke hype dan ook aandacht te besteden? Hoe onbenullig ook, er moet wat over gezegd. Sara mocht zelfs op de front, want er keken af en toe 1 miljoen konijnen naar de lichtbak als het haar toer was. Mijn restaurant idem dito, overigens, waarbij mij de reden nog duisterder is, maar misschien heb ik een unieke desinteresse voor het wel en wee van de kleine zelfstandige. Het toont aan hoe klein Vlaanderen eigenlijk is. Veerle Baetens mag nog zo als een pruim acteren, het is nieuw en er kijkt volk naar dus dat mens moet een (oehlala) televisiester. Voor beste actrice nog wel. Uitgekeerd door de mensen die in de sector zitten. Als het dat maar is. Het hele programma werd overigens zo in een ruk door bekroond met alles waarmee er te bekronen viel, en werd zo het beste programma van het jaar. En zo moet je het hier nog niet over politiek hebben om naar het buitenland te willen vluchten.