Teevee

Ik mag graag naar de teevee kijken. De treurbuis. De lichtbak. Des te meer de mensen waarmee ik noodgedwongen om dien te gaan beweren niets aan het onding te vinden, des te leuker ik het vind dit medium de hemel in te prijzen. Venster op de wereld. Aanvoerder van het publieke debat. Vanzelfsprekend laat ik daarmee de vooroordelen al zou ik daarom geen leven hebben bepaald niet over me heen komen. Die haal ik neer door met een dedain van heb ik jou daar te verkondigen dat ik toch vooral naar de Nederlandse omroepen kijk. De rotzooi mag daar nog zoveel schaamtelozer zijn dan in Vlaanderen, voor sommigen lijkt dat alvast heel wat.

Die rommel laat ik me natuurlijk niet zomaar welgevallen. Meestal blijft het bij actualiteitenrubrieken waar wel meer Vlamingen die op een onbewaakt moment in de Grachtengordel zouden willen resideren mee lopen te pronken. Veel snedigere en doortastendere journalistiek, heet dat dan. Pauw&Witteman, De Wereld Draait Door, Nova en daar heb je ze al zowat. Allemaal heerlijk links, ook. Daar kan je natuurlijk geen hele conversatie aan wijden – dat zou te protserig zijn -, maar je laat die namen best af en toe vallen. Liefst in de context van een geheel onbekende gast. Begin dit jaar ging er echter een programma van start dat in de eerste plaats het kijken maar daarna ook het vermelden waard is. Heerlijk Eerlijk Heertje (VPRO) is een in se interviewprogramma dat beeldvorming en alles daaromtrent onder de loep neemt. Ik zag enkel nog maar de versie van zaterdagnacht waarin de interviews worden heruitgezonden, maar op vrijdagavond worden die versneden met stukjes over de voorbereidingen en nabeschouwingen. Het lijkt allemaal heel hip en snel – wat mij meestal doet afhaken – maar de presentator, Raoul Heertje, is zo ontzettend goed dat je blijft hangen.

Die jongen zat nou vrijdag bij De Wereld Draait Door. Daar nemen ze elke maand wat er in die voorbije tijdseenheid op de teevee passeerde door, en hij mocht daarbij komen praten over zijn nieuwe programma. Daarvoor schuiven ook steeds Jan Mulder (vroeger de heerlijke Marc-Marie Huybrechts) en Joost Zwagerman aan om de gespreksonderwerpen van enige zwaarwichtigheid te voorzien. Venster op de wereld, aanvoerder van het publieke debat, weet u wel. Als de beurt aan Heertje is, probeert die omstandig uit te leggen waar zijn programma over gaat. Makkelijk is dat niet omdat het een erg brede waaier bestrijkt, en als hij er even niet zelf uit raakt, gaat Matthijs Van Nieuwkerke (de presentator) er doorheen praten om hem een handje op weg te helpen. Als Heertje te kennen geeft daar niet van gediend te zijn, wat uitloopt in een erg pijnlijk moment voor Van Nieuwkerke, springen de twee anderen hem plots wel erg hevig bij. Ze hebben ondertussen wel door dat het nieuwe programma ook over teevee gaat (beeldvorming), en denken daarbij als experts te kunnen optreden. Hoewel zowel Mulder als Zwagerman duidelijk nog geen enkele aflevering hebben gezien, vormt de aanval op een van hun vriendjes het doorslaggevende argument om loos te gaan. Wat volgt is een scene zoals ik ze tijdens mijn middelbare schooltijd wel eens meemaakte, waarbij een nieuwkomer wordt afgekraakt door de oude garde. Zwagerman meent te weten dat Heertje een therapeutisch effect beoogt met zijn programma, en grapt daarbij dat Van Nieuwkerke zich per uur moet laten betalen. Mulder – die zich tegenwoordig voltijds op teeveeschnabbels en ander onbestemds heeft toegelegd – beweert ondertussen dat naar twee eenden kijken interessanter is dan het programma van Heertje. Het publiek gaat plat van het lachen, maar dat gaat het nou eenmaal altijd. Van Nieuwkerke likt ondertussen zijn wonden. Overigens zat ook Henk Haggort aan, een windzak van de EO (en dat druipt er vanaf) die tegenwoordig de gehele publieke omroep mag leiden. Toen hij er ook wat doorheen begon te haspelen, waarschijnlijk omdat hij zijn kans schoon zag om zich makkelijk populair te maken bij mensen waardoor hij meestal uitgespuwd wordt, was het hek wel helemaal van de dam.

Erg pijnlijk allemaal. Zielig ook, hoe vier oude mannen het plots gemunt hadden op een jonkie dat verder niets had misdaan. De Wereld Draait Door, een programma dat er doorgaans erg leuk en interessant en tof uitziet, leek plots een slachtbank voor mensen die even buiten de hun vooropgelegde rol van gast vallen. De spontaniteit die er anders vanaf lijkt te spattten, bleek even niets meer dan vooraf strikt uitgeschreven regels. Erg sneu natuurlijk voor Raoul Heertje, die enkel een erg fijn programma maakte en verder vooral geen doorgewinterd mediamannetje wil zijn. (Over dit soort toneeltjes gebracht als interviews gaat zijn programma ook net.) Aren Jan Boekestijn (VVD) werd enkele maanden geleden ook al eens zo afgemaakt door ongeveer dezelfde club. Hij wilde op Mccain stemmen, en kon maar niet ophouden met zeuren over hoe slecht Obama het wel niet zou doen. Terecht, dus. Bij Heertje was het enkel omdat hij zich ergerde aan de nodeloze tussenkomsten van Van Nieuwkerke, wat niet meer dan begrijpelijk is.

Nou lijk ik een oude zeurkous door me hier meer dan een A4´tje mee bezig te houden. Ik vind het echter wel zinvol omdat Raoul Heertje werkelijk – en dat moet zomaar geloofd worden, hoor – een uitzonderlijk goeie presentator is. Het verschil tussen hem en pakweg Matthijs Van Nieuwkerke wordt zonneklaar bij een interview dat ze beiden afnamen van Ronald Sørensen, een populist van Leefbaar Rotterdam die een eigen omroep wil beginnen. Van Nieuwkerke, die wederom in de rug gesteund werd door Jan Mulder, raakte niet verder dan Sørensen te laten zeggen waar hij voor gekomen was. Mulder – die werkelijk eens een ander tijdverdrijf moet zoeken dan maar de hele dag gevat en bij de hand te lopen wezen om niets – riep er af en toe wel wat tussen, dat Sørensen klinkklare onzin verkondigde en zo, maar veel schoot dat niet op. Heertje daarentegen pakte hem met fluwelen handschoenen aan, ging mee in zijn redeneringen en liet hem ze ter plekke verder uitdiepen. Toen bleek dat de omroep van Sørensen enkel op rancune jegens de hele grachtengordel gestoeld zou zijn, maakte hij zich onwezenlijk belachelijk. Heertje kreeg hem zover achtereenvolgens over een tiental journalisten en politici te zeggen wat hem daar nou zo aan stoorde. Hij raakte niet verder dan altijd maar diezelfde holle klaagzang, wat hem niet verhinderde pas na de tiende ingezetene van de linkse kerk door te hebben dat hij compleet verkeerd bezig was en maar beter zo snel mogelijk ophield. Een kunde van de interviewer die tegenwoordig bijzonder zeldzaam is op zowel de Nederlandse als de Vlaamse omroepen. Mulder daarentegen is alomtegenwoordig, en daarmee stik vervelend.