Directeur

Ik kan veel hebben. Krankzinnig tolerant als ik ben, heb ik me nog geen enkele keer aangesproken gevoeld als iemand weer eens het woord moest nemen om melding te maken van de ongelovige honden die de wereld verzieken of al zou ik een nare ziekte hebben die best zo snel als mogelijk uitgeroeid werd. Dat soort waanbeelden is steeds zonder moeite van me afgegleden, want veel schiet je er tenslotte niet mee op. De laatste tijd heb ik daarentegen wel een uiterste gevoeligheid ontwikkeld voor de meningen die ene Rik Van Cauwelaert elke week weer met ons wil delen. Tegenwoordig laat dit heerschap zich directeur noemen van Knack, ongetwijfeld omdat de titel van hoofdredacteur in zijn oren te weinig gezag en morele superioriteit doet vermoeden. Zijn stukken zijn daarentegen steeds van een even bedenkelijk allooi gebleven.

Op dit punt veren ze bij Knack natuurlijk al glimmend recht. De beleidslijn is daar sowieso al een tijdje dat het niet per se zinvol of interessant moet zijn, maar vooral tegen de stroom in en onmodieus. Daar zijn ze namelijk als de dood voor om op te gaan in het ongetwijfeld volgens hen extreemlinks ogend medialandschap. Idealen en basisprincipes worden daarvoor wekelijks met de vuilkar meegegeven, voor zover ze zich daar überhaupt nog bewust van zijn. Ook een eventuele redactionele onafhankelijkheid halen ze zelf maar wat graag neer door zoveel mogelijk paginaatjes te vullen met aan hun magazine gerelateerde producten en wat hebben we zo nog meer in de stock liggen. Maar daar gaat het allemaal niet om. Hoewel het inderdaad goed zou zijn voor Vlaanderen als deze verzuurde vod uit de markt verdween, zodat er plek vrij kwam voor een zinniger alternatief dat zich nog niet heeft vast gereden in allerhande dogma´s moeten we het dus hier maar even mee stellen. Mijn commentaar beperkt zich tot het editoriaal van Van Cauwelaert, dat hoewel het elke week wel een keertje uit de bocht gaat de afgelopen twee weken wel erg gortig aan deed.

Vorige week moest dat stuk natuurlijk over Kim De Gelder gaan. Moeilijk over een onderwerp waar iedereen zich zo verenigd in ziet, iets te schrijven dat niet onmenselijk aandoet maar toch weer gezellig tegendraads oogt. Er moet tenslotte een fanbasis behouden. Van Cau presteerde het zo op pagina drie van een Knack waarvan de cover zo goed als geheel gewijd was aan de gruweldaden, te schrijven dat hij die zaak hopeloos overschat vond. De media had er weer eens een spektakel van gemaakt, hoewel geheel onnodig. Bij de aanvang van zijn stuk maakte hij zich zo al onsterfelijk belachelijk met een inconsequentie van heb ik jou daar. Geheel ongehinderd daardoor stoomde hij vanzelfsprekend verder. Plotseling werden de mensen die hadden meegelopen in de betoging naar aanleiding van de extreemrechtse moorden van Hans Van Themsche, onverschilligheid verweten. Wij (want ik liep daarin mee) hadden volgens hem nogmaals drie uur door de regen moeten marcheren toen bleek dat de familie Oulematou geen schadevergoeding zou krijgen. Dat was de loftsocialisten te veel gevraagd, insinueerde hij. Nou heb ik er natuurlijk alleen maar het raden naar hoe het er in het hoofd van Van Cau aan toegaat, maar een regeling voor schadevergoeding weegt in het mijne toch iets minder door dan het aan flarden schieten van onschuldige mensen. Als het aan hem lag, moeten we blijkbaar voor elk fout berekend loonbriefje de straat op. Hij staat daar overigens sowieso boven, als directeur zijnde, dus enige politieke actie tout court moeten we van hem niet verwachten. Het pathetische hoogtepunt dat zijn stukje bereikt toen hij het bij wijze van slot probeert op te nemen voor een vergeten moordzaak, laat ik uit respect voor het slachtoffer onbesproken.

Hoe dan ook was die onzin van hem Van Cau goed bevallen, want deze week steekt hij nog een tandje bij. Ander onderwerp weliswaar, maar de redenering blijft even krom. Deze week laat hij zijn gevreesde licht schijnen over het relletje dat sommige joden dit weekend zo nodig moesten uitlokken. Omdat iedereen het er de laatste dagen wel over eens leek dat zij daarmee aanzienlijk overdreven, moest de directeur natuurlijk even naarstig zoeken naar een tegenzet. Begrijpelijk voor een geest die zo erg op de dool is, maar de grenzen van het fatsoen lijken mij toch interessant om in het achterhoofd te houden. Ons weerbarstig pubertje had daar klaarblijkelijk geen enkel probleem mee. De hoofdprijs leek hij al af te schieten toen hij zowat iedereen die recent commentaar had geuit op de kritiek die sommige joden hadden op de VRT, af te doen als quasi antisemitisch. Daar ga je dan. Waar de joodse gemeenschap zich zelf niet wilde verliezen in schabouwelijke beschuldigingen, pakt Van Cau iedereen op snelheid. In zijn simplistisch denken valt natuurlijk elke zaak waarbij joden betrokken zijn terug te brengen tot het antisemitisme. Lekker makkelijk. De gevolgen die aan deze uitspraak gekoppeld moeten worden, zullen Van Cau verder worst wezen. Doorgaand op ditzelfde elan, dat hij ongetwijfeld van zichzelf erg goed bedacht vond, moest ook het conflict in het Midden-Oosten eraan geloven. Kritiek op de aanpak van Israel? Antisemiet! Wat moet dat opgelucht hebben voor de directeur, even te kunnen zeggen waar het werkelijk op staat. De zeldzame lezers die zijn stukjes nog min of meer oplettend weten door te komen, liet hij met zoveel waanzin verweesd achter. Ook dat maakt hem geen ene moer uit, want Van Cau heeft het spektakel waar hij op uit was weer mooi te pakken. Opdracht volbracht, moet hij hebben gedacht.

Twee achtereenvolgende weken op rij werd ik (en vele anderen met mij) koud gepakt door een man die zelf alle fatsoen en redelijkheid achter zich heeft gelaten. Het was al niet hufterig genoeg dat hij paars mee de vernieling in moest schrijven, om de CD&V de kans te geven de succestory te schrijven waar ze nu mee bezig zijn. Als hij nu ook integere mensen op een zodanig laag niveau persoonlijk gaat proberen te pakken, enkel en alleen om zijn verroeste achterban te plezieren, moeten de enkele redacteuren van Knack die hun zelfrespect door de jaren heen wisten te behouden, hem misschien toch maar eens naar de uitgang begeleiden.