Eind vorig jaar raakte bekend dat vele kwaliteitsmedia de komende maanden journalisten aan de deur zouden zetten. Een storm ging hier over heen, Kris Peeters probeerde er een slag uit te slaan, maar ook dit item werd naarmate de uren vorderde verdrongen door andere gespreksonderwerpen. In een samenleving waar iedereen zijn eigen hoogst persoonlijk crisis lijkt door te maken, is er weinig kans op doorpakken.
De Morgen, de krant die ik sinds jaar en dag lees en waar ik net als vele andere lezers erg gehecht ben aan geraakt, kreeg de meest rake klappen. Ook bij de snobs van De Standaard vielen spaanders, maar bij De Morgen zouden bijna een op de vier journalisten moeten vertrekken. De verkoopcijfers van deze krant stegen de laatste tijd het sterkst, maar dat is blijkbaar volgens sommigen een andere zaak. Je moet een aardige dogmaticus zijn om te geloven dat het gat dat hiermee onvermijdelijk zal worden geslagen opgevuld kan raken met andere initiatieven die genomen worden onder de hoede van de vrije markt. Deze afslanking zou een ramp betekenen voor het publieke debat in Vlaanderen, dat er sowieso al enige tijd beroerd aan toe is.
Wie de zaken nuchter bekijkt, ziet bij het lot van de medewerkers van De Morgen een aardige parallel lopen met dat van arbeiders uit pakweg de auto-industrie. Allemaal bedreigd door diezelfde alles verterende economische crisis, wordt dat geduid. Net als die sector, vroeg dus ook de geschreven pers om steun aan de (Vlaamse) overheid. Die is nodig om jobs die nu op de tocht staan even uit de wind te zetten, tot de crisis is gaan liggen. Tot daar volgt iedereen hetzelfde parcours dat dezer dagen nou eenmaal gevolg moet worden, wil je overeind blijven. Daarna echter slaan de journalisten van De Morgen wel een erg eigenaardige weg in. In de eerste plaats vinden zij het blijkbaar onnodig syndicale acties te ondernemen. Een enkele keer hebben ze heel even het werk neer gelegd, wat van een zodanig korte duur was dat daar enkel maar een symbolische waarde kan achter worden gezocht. Verder zijn ze, nu hun onafhankelijk voortbestaan in het gedrang komt, enkel druk met het schrijven van kritische stukjes (niet in de krant, hoor, maar op blogs) en het organiseren van een heus lezersfeest. Daarvoor hebben ze alle artiesten die overgevoelig zijn aan de term Goed Doel weten te strikken, en worden de lezers – ik citeer – uitgenodigd om ter behoud van de kwaliteitsjournalistiek mee te dansen op het protestfeest. Noem mij een cynische lul en al wat je wil, maar zo gaat het niet lukken. Ook de petitie die hiermee onvermijdelijk gepaard gaat en door krek dezelfde mensen zal worden ondertekend als altijd (waaronder ik) zal geen enkel commercieel directeur overstag doen gaan.
Ik weet niet wat ik er van moet denken. Zijn hier mensen aan het werk die zelfs hun eigen idealen en geloof niet meer serieus nemen? Mensen die, geheel volgens de leer der loftsocialisme, zich zo krampachtig willen verzetten tegen een werknemersbeweging waarin ze niet meer willen geloven, hoe efficiënt ze in het verleden ook is gebleken. Het doet pijn te zien dat een krant die de laatste jaren al een loopje nam met van alles en nog wat (zie PressForMore) nu ook haar eigen toekomst zo luchtig opvat dat er enkel hippe events overheen mogen gaan. Hoewel ze hun linkse inborst daarvoor weigeren op te geven, heeft het syndicalisme voor hen blijkbaar afgedaan. De werknemer wordt sinds lang niet meer zo erg in de hoek gedrongen waar de klappen vallen, maar enige concrete actie mogen we daar tegen niet meer ondernemen. Als dan ook de kwaliteitsjournalistiek erbij betrokken wordt, zou het hek eigenlijk helemaal van de dam moeten zijn. Waar vroeger daarover gazetten werden volgeschreven, zwijgt men nu in alle betekenisvolle talen. Nog liever dragen zij die idealen ten grave waar wij ons allen in dachten te kunnen vinden. Al dansend.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten