Rood zonder watdanook

Wat was het gisteren gezellig in de Vooruit! Die was haast helemaal volgelopen ter gelegenheid van de presentatie van Rood zonder roest, het boek dat een einde moet stellen aan het vacuüm waar het socialisme en meer bepaald de andere socialistische partij zich momenteel in bevindt. De mensen in de zaal waren allemaal netjes gekleed en roken erg fris, wat toch meteen een pak scheelt op narigheid als het over het socialisme gaat. Ook Kathleen Cools was van de partij.

Het boek bestaat uit zevenentwintig teksten, waarin door telkens andere academici een blauwdruk wordt gegeven van een andere deel van de sociaaldemocratische samenleving. Daar valt ongetwijfeld wel wat op af te dingen, maar geen zaken die momenteel aan de orde zijn. De drie teksten (over sociale zekerheid, armoede en waarden en normen) die gisteren alvast onder de loep werden genomen, vielen erg te pruimen. Ook aan het engagement van de auteurs viel niet te twijfelen. (Eentje sprak ons toe als Kameraden! De melancholie!) Enkel de tekst van de hand van onder andere John Crombez werd zodanig technisch dat die wel erg veel op het programma van de sp.a daaromtrent ging lijken. Toen het idee van het boek ontstond was hij dan ook nog volledig academicus, nu volledig politicus. Maar goed, het mocht plots weer over armoede gaan, wat toch een thema is dat door de sp.a de laatste tijd werd genegeerd. Een mooi wederzien was dat. Een avond, met andere woorden, om nooit meer te vergeten. Met op de achtergrond heel zachtjes De Internationale spelend.

Een hoofdreden waarom iedereen zo in zijn socialistische sas de zaal verliet, was omwille van de zogenaamde tegensprekers, uitgenodigd om de boel een beetje op te leuken. Zij moesten voor tegengewicht zorgen, sprak Kathleen. Koert Debeuf mocht die taak als eerste tot een goed einde proberen te brengen, door te stellen dat de liberalen en socialisten grosso mode hetzelfde dachten wat de organisatie van de sociale zekerheid betrof. Dat vonden we al geestig. Hij voegde er ook nog enig gewauwel aan toe over nieuwe inzichten en oplossingen, wat de eveneens voor de vrolijke noot ingehuurde Marc Reynebeau deed besluiten dat er toch een verschil in prioriteiten is. Ze willen het allebei, alleen wil de ene het wat harder dan de andere. Nou, die was afgeserveerd. Maar de pret begon pas echt toen Luc Rochtus van LDD een woordje kwijt wilde over het armoedebeleid. Na enkele omslachtige dankbetuigingen en plichtplegingen, concludeerde hij dat enkel de vlaktaks redding kon brengen en – als toetje – dat het soms interessanter is om van op een berg naar het bos te kijken dan er midden in te staan. Jawel, dat ging nog steeds over het armoedebeleid van de LDD. Te hopen valt dat Jean-Marie Dedecker dit nooit te weten komt, want harder kan je niet ingaan tegen de stelling van hem als dat die partij er een is die de gewone man terug een stem wil geven. Anders vliegt hij, neem ik aan. Hij kon gisterenavond daarentegen nog rekenen op lachsalvo´s vanuit de zaal – waar hij waarschijnlijk van genoot. De boeman was gevonden. Zo werd het ons wel erg makkelijk gemaakt te vergeten dat Gennez in een debat met Dedecker haast steeds het onderspit moet delven. Als laatste kwam Wouter Beke aan het woord. Hoewel die het lef had Hugo Claus aan te vallen in zijn keuze voor euthanasie, denkt hij er blijkbaar nog steeds niet aan zijn mond te houden over normen en waarden. Nou, goed. Verder dan enkele wolligheden en halve waarheden raakte hij niet, waardoor ook dat varkentje erg makkelijk gewassen was.

Iedereen verkeerde zo naderhand in een roes al was het socialisme weer de superieure ideologie, toen Jan Callebaut en Steve Stevaert een slotwoord mochten uitspreken. De eerste kwam aanzetten met een powerpoint waaruit bleek dat tegenwoordig enkel nog mensen op de sp.a stemmen die – nou ja - het best vallen te omschrijven als kaviaarsocialisten. Hoewel merkbaar minder, ging ook daar een lachbui overheen. Sommigen hebben het blijkbaar nog steeds niet begrepen. Als toegift mocht Stevaert, die nog steeds spreekt alsof hij vijfentwintig procent van de stemmen haalt, nog een laatste keer komen pleiten voor progressieve samenwerking. Ook dat is blijkbaar nog steeds het devies, hoewel de vaagheid die dit oplevert de partij in 2007 enkel nog een verpletterende verkiezingsnederlaag opleverde. Hij stal met zijn daverende speech de avond. De hoop die de andere sprekers terug wisten te brengen, lijkt zo misschien achteraf toch nog ijdel. Caroline Gennez bleek er vanavond in Ter Zake alvast niets van te hebben begrepen en is vast besloten verder te doen op haar fantastische elan.