Mijn tweede dag aan de universiteit had al meteen iets van wat in sommige hoofden zou kunnen uitgroeien tot memorabel. Carl Devos, professor politicologie en bekend van zowat alle media, had het geregeld dat niemand minder dan Kris Peeters een gastcollege kwam geven in zijn eerste les. De politieke crisis indachtig (hoewel) hadden niet alleen zo´n duizend studenten zich voorgenomen aan zijn lippen te hangen, maar ook de verzamelde pers. Druk druk druk.
Bleek nogal snel dat die man niets te zeggen had. De dood van het kartel wilde hij nog niet toegeven, enige inconsequentie van zijn partij, al was het er maar eentje, evenmin. Wel werden we getrakteerd op de boodschap dat de minister-president het heel belangrijk vond dat je als politicus eerlijk met jezelf en je kiezers was, hij wilde altijd recht in zijn schoenen kunnen staan. Je moest al helemaal vergeten dat de man bij de CD&V zit om hier geen erg kundig staaltje cynisme in te zien. Ook zijn succesje wat de uitbaggering van de Schelde betreft en andere onbestemdheden passeerden ruim de revue. Dat eerste probeerde hij op alle mogelijke manieren te vergelijken met de dialoog tussen gemeenschappen. Zo bleek nogal snel dat we naar een pr-optreden zaten te kijken van de man die hoopte de nieuwe leider van de christendemocratie te kunnen worden. Een bijzonder ambitie, moet je hem nageven. We moesten vooral allemaal onthouden dat hij degene is die steeds op zoek zal blijven naar oplossingen, in tegenstelling tot anderen binnen zijn partij en daarbuiten. Ook na vijftien maanden van vruchteloze onderhandelingen, waar wel erg vlotjes overheen werd gegaan, durfde hij nog steeds de dialoog aan te gaan met de Walen. Nou nou nou. Waar dat in hoofden van Vlaams-Nationalisten als muiterij kan klinken, leek mij dat eerder een vanzelfsprekende realiteit. Niet dat ik vind dat Kris Peeters uitgejoeld had moeten worden, hij onderneemt op dit moment zinnige dingen die misschien wel tot een oplossing kunnen leiden, maar de applausmachine die zich tijdens zijn speech op gang had getrokken in het auditorium, was tenenkrullend. Toen enkele studenten die graag al van bij de start duidelijke wilde maken dat ze wel erg te koop lopen met hun zogezegde kennis van zaken een vraagje mochten stellen, kreeg Peeters na elk antwoord een applaus dat makkelijk kon wedijveren met wat Bart De Wever zondag van zijn achterban kreeg. Het leeftijdsverschil tussen de twee publieken heeft hier, dat moet gezegd, misschien wel een beslissende rol in gespeeld. Maar goed, toen Devos in het begin nogal cynisch opmerkte dat hij Jezus als spreker had, leken sommige studenten dat als wetenschappelijke kennis te hebben opgevat. Er werden nota’s genomen. Ook maakte de minister-president erg veel grapjes.
Diezelfde dag ging ik ´s avonds naar een bijeenkomst van de ALS. Actief Linkse Studenten. Daar werd nog over kameraden en de burgerij gesproken. Hoewel ik het in zeer veel opzichten met hen oneens ben, deed de oprechtheid waarmee er daar werd gesproken deugd na het marketeergelul van Peeters. Duidelijk werd gemaakt dat zij, naast allerlei actieve dingetjes zoals de tegenbetoging tegen de fascisten, nog steeds voornamelijk wachten op de definitieve ineenstorting van het kapitalistische systeem en de daaruit volgende totale chaos. Oppassen moeten ze dan wel dat Kris Peeters niet als eerste met de boel aan de haal gaat.
woensdag 24 september 2008
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten