De boel

De dag na de verkiezingen van 2007 voorspelde een sympathiek kruidenvrouwtje mij de onheilspellende terugkeer van de tsjeven. Haar vrees dat dit land weer zou vervallen in de CVP-staat die het tot eind jaren negentig was, deed haar overwegen naar Nederland te verkassen. Ik had er toen nog plezier in, ik heb nog een leeftijd waarop je haast volledig leeft bij gratie van wat je veracht. Dat is nou voorbij. We slaan beter allemaal op de vlucht nu de CD&V de boel finaal naar de kloten heeft geholpen.

Het volstaat akte te nemen van de commentaren van Mark Eyskens en Wilfried Martens die vandaag in de kranten verschenen om de beseffen dat hun partij een serieus probleem heeft. Wat eens een regeringspartij was waar niet naast kon worden gekeken, is in no time veranderd in een zootje ongeregeld. Logisch is dat misschien wel. Waar zij vroeger unieke scores haalden dankzij de sterke macht van de kerk in Vlaanderen, wat moeiteloos in stemmen kon worden omgezet, moeten de christendemocraten nu knokken voor elke stem die hen kan verzekeren van machtsdeelname. Dit weekend werd dan ook schrijnender dan ooit tevoren duidelijk dat het hen enkel en alleen daarom is te doen. Na een oppositiekuur van acht jaar, na wat een eeuwigdurend mandaat van de kiezer leek, die de CVP ontzettend slecht is gevallen - hoe zou je zelf zijn? – hebben ze besloten alle principes of wat dan ook aan de kant te schuiven om die felbegeerde macht te kunnen behouden. Welk politiek project dat moet dienen, valt later te bekijken.

Eigenlijk deden ze dat al toen ze besloten samen te gaan met de N-VA. Wie kabouters met stront in de ogen (Hugo Camps, geloof ik) binnenhaalt, weet dat hij die ooit terug in zijn gezicht gesmeten zal krijgen. Het kon de CD&V niet deren. Toen bleek dat het radicalisme van Bart De Wever erg aansloeg, konden we er dan ook niets anders op bedenken dan dat simpelweg en geheel over te nemen. Zo is de CD&V nu al maanden bezig de core business van een andere partij uit te dragen, tegen alle gezond verstand in. Nu die partij hen verlaten heeft, zijn ze vanzelfsprekend een beetje in de war. Daarom van plan te kartel te laten schieten, zijn ze geenszins van plan. Die gouden koe is wat hun betreft nog lang niet leeg gemolken.

Dat heeft vreemde gevolgen. Nu de federale regering geen meerderheid meer heeft aan Vlaamse zijde na het vertrek van De Wever en zijn gevolg, zou die moeten vallen. De CD&V, tot nader orde deel van deze formatie, beloofde niet in die structuur mee te stappen. Zijn ze vergeten. Hun voorzitster kon zondagavond niets meer bedenken dan dat in de komende dagen wel zal blijken wat er met die regering moest gebeuren. Tenzij dit voornemen enkel diende om de verderzetting van paars te counteren, dringen consequenties zich toch op, hoor. Die drongen zich ook op rond het ontslag van Geert Bourgeois. Drong ook niet meteen door. Een minister die het oneens is met het communautaire luik van een regering moet daaruit opstappen, zeker als dat communautaire zijn leven is. Zo klaar als een klontje. De CD&V viel het echter niet te binnen. Gelukkig was Bart De Wever, nadat hij nog een onbestemde sneer had uitgedeeld aan Bart Somers, zo verstandig dat wel in te zien. Exit Geert Bourgeois. Exit het gezeik over schlagers en vendels. Een politiek weekend dat op het eerste zicht rampzalig oogt, kan toch nog wat aangenaams verborgen houden. Treurig makend was dan weer de truc die de top van de CD&V eind vorige week wilde uithalen om de schuld van deze misère nogmaals in de schoenen van de Walen te schuiven. De drie eisen die zij stelden om de dialoog tussen gemeenschappen te kunnen aanvatten en die werd verspreid in een persbericht, deed wel erg hard denken aan de drie vragen die formateur Leterme december vorig jaar aan diezelfde walen stelde. Even onredelijk en onhaalbaar, maar toen lukte het hem wel de mislukte formatie geheel in de nek van de Waalse onderhandelaars te droppen. Verhofstadt kwam daarna even terug. Fingers crossed, dus.

Nu zelfs de familie van Peter Vandermeersch genoeg heeft van dit schabouwelijk schouwspel, kan de CD&V maar beter inpakken. Dat zijn ze echter alles behalve van plan. Nu ze de macht weer even hebben mogen proeven, kleven ze zich er alweer vlijtig aan vast. Daartoe bereid elke toegeving te maken, op voorwaarde als het hen wat opbrengt. De boel is naar de kloten, als u dat maar weet.