Zure wijn

Ook al maakte Marie-Rose Morel bekend dat zij vanonder aan de Europese lijst wil staan, en Frank Vanhecke helemaal vanboven, om zo de geruchten rond een mogelijke affaire tussen beiden de kop in te drukken, en blijken er West-Vlaamse rappers achter Filip Dewinter aan te zitten; vorig week werd toch overwegend beheerst door links. Van kolder bij Vlaams Belang kijken dezer dagen sowieso nog maar weinig mensen op.

Zo werd de linkerzijde verlost van Bettina Geysen. Mijn blijdschap om haar vertrek mag niet worden misbegrepen als enkel een uiting van mijn aversie tegen het jargon dat zij doordeweeks bezigt. Haar eraan laten bij SPIRIT leek mij namelijk een goeie zet. Een partij met een naam als een commercieel product en een programma als een nieuwerwetse religie, moet ook zodanig te verkopen zijn. Daarvoor heb je dan ook geen intellectuelen nodig maar managers. Zoals ze het eerste net van de publieke omroep naar ongekende hoogten stuwde ten koste van een complete uitholling, zou ze die stap bij SPIRIT zelfs geheel kunnen overslaan. Mislukt. Bij de laatste peiling haalde de partij amper 0,6 procent van de stemmen. Mooi groeipotentieel, dat wel. Besluiten dat Bettina als political consultant manager, of hoe ze zichzelf ook had gedoopt, schandelijk faalde, zou fout zijn. Stevaert deed ongeveer hetzelfde met zijn sociaal progressief alternatief, en met bijzonder veel succes. Voor even. Links zit nu eenmaal al een hele tijd in de hoek waar klappen vallen. Wie verwachtte dat Bettina SPIRIT op de vijf procent zou brengen, dwaalde. Overigens is het potentieel van die partij daarvoor ook simpelweg te klein, of hoe het links-liberale gedachtegoed misschien wel de enige echte dupe is van de kiesdrempel. Als zich dat uit in de aftocht van Bettina, kan je daar overigens hooguit om gniffelen. Vervangen werd ze door Nelly Maes. Niet omdat zij daar nog aspiraties toe had, maar omdat zij toevallig de functie van ondervoorzitter bekleedde. Net als Marianne Thyssen tegen wil en dank dus, alleen geloof je haar engagement tenminste. In De Zevende Dag bleek zij weldegelijk nog enige affiniteit te voelen voor deze partij, en ze niet enkel als een opstapje naar het Europees parlement te zien. Haar partij gaat ze er echter niet mee redden, een stukje van Hugo Camps is daarentegen nog net op tijd binnen.

Sp.a heeft ondertussen ook niet stilgezeten. Na eindeloos te hebben beweert dat er niets schort aan de partij en er daarom maar moet worden verder gedaan zoals voorheen, heeft la grande dame Caroline Gennez (stel je voor) enkele nieuwigheden aangekondigd. De oude kabinetschef van Van De Lanotte, John Crombez, wordt verantwoordelijk voor het sociaaleconomische luik en er komt een nieuw hoofd van de studiedienst. Nieuwe namen, nieuw verhaal, nieuw begin. Dat sfeertje wil Gennez oproepen. Daar is ook aan verbonden: Een Roadshow. Die dient om nieuwe kopstukken voor te stellen. Zijnde: Freya Van den Bossche, Peter Vanvelthoven, Bruno Tobback, Pascal Smet, Kathleen Van Brempt en Crombez. Gennez denkt dus dat ze deze mensen, die voor een groot stuk verantwoordelijk zijn voor de neergang van haar partij, nog een keertje zal kunnen slijten als aanstormend talent. Het cynisme druipt er vanaf. Wie overigens denkt dat deze roadshow bedoeld is om nieuwe kiezers aan te spreken, zit er helemaal naast. De aftrap wordt gegeven in de KVS, wat naast een bolwerk van hedendaags theater ook kan worden gezien als een tempel van het loftsocialisme. Minder dan oude wijn in nieuwe vaten. De armoede stijgt zienderogen, maar de sp.a kachelt lekker verder zoals ze bezig waren.

Overigens is het volledig misplaatst Patrick Janssens te laten spreken op een herdenking van Wannes Van De Velde. Alsof die man daar wat van afweet.