Pastei´tje Vogelaar

Ella Vogelaar is geen minister meer van integratie, wonen en wijken. Niet omdat ze een lid van de tweede kamer had uitgemaakt voor terrorist, niet omdat er op haar departement met allerhande benoemingen werd gemarchandeerd en ook al niet omdat ze eventueel haar echtgenoot inzette om de inpakt van de bankencrisis – laat het dan op strikt persoonlijk vlak zijn – enigszins te beperken. Haar politieke overste was simpelweg ontevreden over haar prestaties en dus moest ze eruit. Wouter Bos dacht na nog geen twee jaar te kunnen beslissen over de effectiviteit van haar beleid. Daar ga je dan, nog maar eens. Na al maanden als speelbal te hebben gediend van populaire media en kortzichtige politici, krijg je te horen dat ook je partijleider niet meer achter je staat. Op een donderdagavond, in een achterkamer. Vrijdag werd de opvolger al bekend gemaakt.

Zoals gezegd was daar niet echt een concrete aanleiding toe. Er waren wel enkele akkefietjes geweest, maar niet van dien aard zoals ze zich tegenwoordig met de regelmaat van de klok voordoen in de Wetstraat. Het enige wat Bos haar kon aansmeren – en dus ook deed – was dat ze er niet in geslaagd is de integratieproblematiek op te lossen. Dat is haar niet gelukt, nee. Los van de vaststelling dat er wel meer ministers vallen te bedenken die nog maar weinig resultaten hebben geboekt op hun domein, had Vogelaar bijzonder goeie redenen om nu nog niet klaar te zijn. Bijvoorbeeld dat de problemen waar zij voor gevraagd werd amper op te lossen vallen. Ik ben geen expert, maar mensen van compleet verschillende afkomst doen samenleven lijkt mij een onoverkomelijke klus. Ik slaag er al maar met moeite in samen te leven met mensen waar ik een hele geschiedenis mee deel, laat staan met vreemden waarmee ik zelfs van moedertaal verschil. Uiteraard valt er altijd wel wat in de marge te doen. Sanctioneren als het echt niet anders kan. Zo lang je een tot nader orde sociaaldemocratisch beleid wil voeren, zijn je slagkrachten daarin echter nogal beperkt. Wij hebben daar zo onze redenen voor. Uitsluitend repressieve maatregels waarbij groepen duidelijk worden gestigmatiseerd en waarbij enkel in slogans wordt gedacht over mensen die ons allen amper bekend zijn, vindt links tot nader orde nog steeds ongepast. Het doet je denken aan waar Rita Verdonk voor stond toen zij deze post bezette. Gestold polderpopulisme. Nou wil het toeval dat er nog wel wat mensen zijn die dat soort aanpak wel vinden te pruimen. Laat Rita nou even in vrije val zitten, het haast ziekelijke programma van Wilders weet die stemmen zonder veel problemen te recupereren. Om van de traditionele liberalen maar te zwijgen. In dat opbod van stoere, maar daarom niet minder holle taal, stond mevrouw Vogelaar vaak helemaal alleen met haar vraag om nuance en begrip. Dat leverde de PvdA geen stemmen op, en dus moest ze weg. Zo platvloers gaat het er tegenwoordig aan toe in de sociaaldemocratie van Wouter Bos.

Uiteraard had Ella Vogelaar nog wel andere problemen. Ze raakte meestal niet erg vlotjes uit haar woorden. Niet in vergelijking met professoren en hoog geplaatste ambtenaren, maar wel als je haar naast – pakweg – Heleen Van Royen en Jort Kelder zet. Ook het walgelijk reportertje van GeenStijl, ondertussen een onderaanneming van de rioolkrant De Telegraagf, beviel Vogelaar niet goed. In Nova (de enige rubriek waar dezer dagen haar figuur recht werd gedaan) zei ze omdat ze een fysieke walging voelde als ze die relnicht nog maar zag. Ella maakt hier een punt dat de meeste media die hem de laatste tijd maar wat graag opvoerden maar eens beter ter harte zouden nemen. Wie dus tegen dat soort luchtbelletjes die beroepshalve uit hun nek lullen niet opkan, haalt het tegenwoordig niet meer als minister. Logisch is dat, zou je denken, als je in een gepolariseerd debat als dat rond integratie om nuance vraagt. Wie over mensenlevens gaat, behoort zich niet uit te drukken in snedige oneliners. Zo gaat dat niet. Desalniettemin maakte het de figuur Vogelaar niet populairder en droeg het bij tot het (foute) beeld al zou ze niets bereiken waar anderen daar wel toe in staat zouden zijn. Minister van integratie als gevecht tegen de perceptie, meer is het eigenlijk niet. Ella is verloren. Dat is niet alleen een bijzonder trieste zaak voor het aanzien dat de PvdA nog ergens zou hebben, maar ook een zoveelste nederlaag voor de ooit zo verlichte Europese samenleving.