Overlast

Peter Rudolf de Vries is terug van weggeweest. Daarmee bedoel ik dat ook bij de publieke omroep weer even aandacht aan hem wordt besteed. In zijn programma op de commerciële had hij weer enkele onthullingen weten te verzamelen omtrent Joran van der Sloot, een zaak van hem waar om onverklaarbare redenen ook programmamakers van zowat alle publieke omroepen hun oog op hebben laten vallen. Kort gezegd: Joran doet tegenwoordig in meisjes. Reden genoeg, zo bleek, om Peter R. weer eens de carrousel van actualiteitenrubrieken te laten doen.

Zo kwam hij in Pauw&Witteman tegenover Freek De Jonge te zitten. Gewend geraakt aan unanieme lofbetuigingen en tomeloos respect, moest Peter R. even slikken toen die plots bijzonder fel uithaalde naar de praktijken van de gevierde misdaadverslaggever. Smakeloos, vond ie, en platvloers en walgelijk en boven alles commercieel. De Vries schoot in een kramp en wentelde zich onmiddellijk in een onbetamelijk arrogant discours. Hij probeerde Freek De Jonge weg te zetten als een ouwe verwarde man die een beetje van de wereld af was, waardoor we maar niet naar hem moesten luisteren. Jeroen Pauw en Paul Witteman fronsten hooguit hun wenkbrauwen maar het akkefietje passeerde verder als de eerste de beste beroemdheid voor één dag die daar ook met de regelmaat van de werkweek aanschuift. De Jonge had natuurlijk meer dan gelijk, daar hoeft niet veel over gezegd. Peter R. is niet meer dan zelfingenomen tuig dat bereid is over lijken te gaan om de roem en bevestiging te verkrijgen die hij nodig heeft om zijn alles verslindend ego mee te kunnen stillen. Het hele voorjaar moest zijn hoofd al worden geduld op zowat alle kanalen, en nu het er naar uitzag dat er weer een periode aanbrak waarin hij te pas en te onpas zou verschijnen in eender welk programma, leek Freek daar handig komaf mee te hebben gemaakt. Waarvoor dank

Dat was buiten de immer denkende Joost Zwagerman gerekend. De intellectueel die als werkterrein niets liever dan de vergankelijkheid van het dagdagelijkse bezigt, gebruikte deze vrijdag De Wereld Draait Door om Peter R. een hart onder de riem te steken. Deze had namelijk, zo redeneerde Zwagerman, een veel indrukwekkender curriculum voor te leggen dan Freek De Jonge, wat die laatste tot zwijgen zou moeten nopen. Zijn verdiensten werden in deze gedachtegang aan de kant geschoven als mensen hebben doen lachen, wat op het vanzelfsprekende toontje werd uitgesproken alsof dat al bij al toch maar weinig voorstelde. Peter R. de Vries daarentegen had al twee onschuldige mensen uit de gevangenis weten te houden. Dat weet ik niet. Deels omdat ik geen twee minuten naar zijn hoofd kan kijken zonder te moeten kokhalzen, deels omdat zijn werk mij simpelweg niet interesseert, kan ik niet zeggen of Zwagerman daar nou gelijk in heeft of een loopje met de waarheid neemt. Ik neem aan van wel, hij is tenslotte de slechtste niet. Daartegenover staan uiteraard enkele andere verwezenlijkingen die de loftrompet nooit zullen halen en waar Freek De Jonge in de verste verte geen schuld aan treft. Zoals gezegd heeft de gevierde misdaadverslaggever ons een half jaar lastig gevallen met de uitspattingen van Joran van der Sloot. Die zou een meisje hebben ontvoerd. Peter R. had daar allerhande bewijzen voor, die weliswaar totnogtoe niet hebben kunnen leiden tot een officiële veroordeling aan het adres van Joran. Die voelt zich zelfs niet gehinderd om tegenwoordig een poging te ondernemen een zwendel in vrouwenlichamen op poten te zetten. De winst voor de maatschappij is dus nihil, de kop van De Vries krijgen we er wel in veelvoud bij.

Los daarvan creëert hij met zijn programma, waarin op alle mogelijke manieren criminelen worden achterna gezeten op voorwaarde dat ze enige spektakelwaarde te bieden hebben, een bijzonder eng sfeertje. Hij permitteert het zich sowieso al om werkwijzen te hanteren waar openbare instanties ver vanaf moeten blijven. Zo geeft hij niet enkel een fout beeld van hoe politie werkt, maar legt hij ook meteen druk op hen om op dezelfde kortzichtige manier te handelen. Als politie onder de maat van Peter R. blijken te presteren, zijn mensen sneller geneigd hun geloof in de werking ervan op te geven. Hij stimuleert zo mee de evolutie naar een politiestaat, waarin de reglementen van een rechtsstaat op losse schroeven te komen staan. Joran van der Sloot is schuldig voor zowat elke Nederlander, hoewel er amper wat werd bewezen. Als deze trend doorwerkt bij politie, zouden er dankzij Peter R. wel eens een pak meer mensen onschuldig de gevangenis kunnen indraaien dan die twee waar Zwagerman zo mee in de weer was. Maar die redenering vindt hij vast te conventioneel.