Nu mét nieuw montuur!

Guy Verhofstadt is weer terug. Te bekijken valt hij nog steeds niet maar wie de vooralsnog laatste echte premier van België maar niet kan missen – zoals ik, daar moet niet moeilijk over gedaan - kreeg deze week een essay als zoethouder. Dit stuk werd eerst op (persbericht, neem ik aan) enkele prestigieuze Europese websites gepubliceerd, al zou op internet toch nog enige eenheid te rapen vallen. De auteur voegde er ook nog aan toe dat zijn bedenkingen niet voor binnenlands beleid bedoeld zijn. Terwijl Yves Leterme kibbelend over straat rolt met eurocommissaris Neelie Kroes – zij was zo galant het beeld dat Leterme al enige maanden maar wat graag van zichzelf ophangt al zou hij als enige noeste arbeid verrichten en de rest vaak geen thuis geven, onderuit te halen -, wenst Guy Verhofstadt zijn blikveld ruimer te stellen. Die perceptie neemt hij dan weer met veel plezier aan.

Ook daar liggen de zaken natuurlijk wel weer even anders. Verhofstadt, tegenwoordig zowat enkel ondervoorzitter van open-vld, loopt warm voor de Europese verkiezingen van juni, waar hij een glansrol hoopt te kunnen spelen. Na het intrieste schouwspel dat de Vlaming de laatste tijd te verduren kreeg, moet hij hebben gedacht, is er wel weer tijd en ruimte voor een groots opgezet verhaal. De haalbaarheid daarvan mag dan schraal kunnen uitvallen, alles is op dit moment beter dan de gehavende geitenboer die nu de plak zwaait. Verhofstadt kennende is de kans groot dat hij zichzelf al weleens heeft vergeleken met Obama. Zoals die de boel na acht jaar Bush mag komen changeren, zal Verhofstadt na twee jaar Leterme alweer volop en met succes hoop en vernieuwing kunnen beloven.

Het eigenlijk schrijfsel dan. Meer Verhofstadt kan een tekst niet zijn. Beginnen doet hij met een heuse aanloop waarin zowat de hele wereldgeschiedenis wordt scherp gesteld. De vrede van Westfalen, het Russische tsarenrijk en de Olympische spelen in China: Hij heeft er allemaal kaas van gegeten. Allen brengt het hem ook bij de financiële crisis, die ook hij probeert te verslagen. Niets nieuws onder de zon, helaas. Eigenlijk grijpt hij de recente gebeurtenissen enkel aan om de ideeën die hij al formuleerde in een vroeger boekje De verenigde Staten van Europa, nog eens onder het daglicht te brengen. Aangezien Verhofstadt nog lang niet vergeten is, kennen we die allemaal ook nog wel. En ook: We staan hem er meestal in bij. De noodzaak die hij ziet in een meer doorgedreven Europese samenwerking is dan ook een objectieve noodzaak. Het is niet moeilijk vast te stellen dat de kleine natiestaten die samen het oude continent vormen het niet allen in hun eentje zullen kunnen blijven rooien in een wereld die steeds meer gaat bestaan uit maar enkele supermachten. Die theorie ligt zo voor de hand dat Yves Leterme bij een vorige top een aanzet probeerde te geven tot meer Europese samenwerking omtrent het aanpakken van de crisis. Haast even logisch klinkt dat als de weerzin die de grotere landen daar binnen Europa voor voelen. Daar botst Verhofstadt dan ook hard op een muur. Het voluntarisme dat hem in België groot maakte, verschrompelt in Europa tot een hooguit interessante mening. Vriendelijk wordt er geluisterd, maar de druk die de altijd komende nationale verkiezingen op een politicus leggen wegen steevast door.

Deze mening wens ik overigens maar al te graag te relativeren. Waar ik de muur zie die Verhofstadt dreigt neer te halen, ziet hij enkel zijn legitiem gelijk. Vreemd van alle cynisme en pessimisme, blijft hij streven naar wat hem dierbaar is. Het verschil met Leterme, die opgetrokken lijkt uit halve inzichten en opiniepeilingen en elk achterliggend verhaal of idee mist, is gigantisch. Zijn overtuiging, waar Verhofstadt tot in elke vezel mee is doortrokken, zou hem dan ook eens een overwinning kunnen opleveren. De zaken staan er tenslotte niet zo slecht voor als vaak wordt beweerd. Wie kijkt naar welke vorderingen Europa heeft geboekt op iets meer dan een halve eeuw, kan eigenlijk alleen maar vaststellen dat op dat elan verder zal worden gegaan, aan welk tempo dan ook. Zolang Verhofstadt blijft ijveren voor zijn Europees project, mag de tocht dan nog wel lang zijn, de gids is alvast ervaren.

Los daarvan blijft het punt natuurlijk wel dat deze essay Verhofstadt wel erg goed uitkomt in de aanloop naar juni 2009. Je zou hem kunnen vergelijken met de aandelen die mevrouw De Gucht toevallig op een bijzonder goed gekozen moment verkocht. Het is hem alvast van harte gegund.